Saltar ao contido

A PÍNTEGA RABILONGA

29 Maio 2015

píntega rabilonga

Coñecedes este animaliño? Pois iso, é a píntega rabilonga  (Chioglossa lusitanica), unha  especie de anfíbio propio do noroeste da península ibérica e que en Galicia podedes atopar en zonas húmidas de bosque caducifoleo. Ela foi a protagonista escollida polos nenos e nenas do CEIP de Marcón para a creación dun romance colectivo, actividade proposta no obradoiro de escrita desenvolvido a partir de Historias de Mestre Raposo, cómic que conta as aventuras e desventuras de Renart, un raposo do que falan moitos romances que chegan a nós dende a Francia da idade media.

 

A PÍNTEGA RABILONGA

– I –

Queren facer unha estrada

na nosa terra natal

que esnaquiza a natureza

e a beleza do lugar.

A píntega rabilonga

en Marcón quere quedar,

e por culpa desa estrada

pronto terá que marchar.

– II –

A píntega rabilonga

de alí non quere emigrar,

como non quere estar soa

a alguén ten que avisar

para salvar o fogar

e a natureza limpar,

e ter a vida tranquila

no seu bosque singular.

– III –

A píntega organiza

a reunión cos animais,

á que asistirán o porco,

o lobo e os demais

– IV –

O cabalo e mais a egua,

os primeiros en chegar,

e a serpe a unha legua

no camiño atoparán.

– V –

A píntega chama o galo

para dar mellor cantar,

para que soe máis forte

ata chegar ao final.

E na xuntanza acordan

facer un gran musical

no que cantarán unidos

defendendo o seu fogar.

– VI –

Os animais do bosque

quedaron para ensaiar.

Cantan xuntos, danzan, saltan,

e troulean sen parar.

– VII –

O grupo fixo a estrea

no estadio municipal,

no descanso do partido

cun equipo catalán.

A actuación foi moi boa

e o público a berrar,

con cara de asombrados,

todos queren axudar!

– VIII –

Dende aquel gran escenario,

a nova puido viaxar,

de cidade en cidade

chegou a aquel lar.

De Porriño ata Bilbao,

de Marcón a Paquistán,

segue rodando esta nova

que chegou a Nunca Xamais.

– IX –

Autoridades perplexas

queren o bosque salvar,

coa axuda de todo o mundo

comezan a traballar.

Cando todos remataron,

foron xuntos celebrar

unha festa fabulosa

coa xente do lugar.

Pero ahí non quedou a cousa! Os nenos e nenas de 5º E 6º do CEIP de Marcón recibiron a visita do músico, compositor e intérprete Paco Nogueiras,  autor do Brinca vai!. Ademáis de coñecelo e facerlle a entrevista que podedes ler neste blog, contaron coa súa inestimable axuda (e a de MÁQUINA) para improvisar un rap co seu romance. Queredes escoitalo? Velaquí o vai!

 

OBRADOIRO DE IDEOGRAMAS: DÚAS PALABRAS, UNHA HISTORIA

29 Maio 2015

IMG_2695

As instruccións do ilustrador Pablo Otero eran precisas: elixir unha palabra entre un conxunto de posibilidades e outra ao chou nas páxinas do dicionario para, seguidamente, darlles forma de debuxo partindo do significado. Por último, crear unha historia combinando ambos conceptos. Así foi o obradoiro de ideogramas: un exercicio complexo, completo e divertido baseado no “binomio fantástico” de Gianni Rodari.

O caramelo máxicocaramelo-fada

Había unha vez un país moi, moi afastado chamado Centopia no que vivían as fadas. En Centopia  para que a vida sexa posible, debe haber un caramelo máxico dentro dunha flor. Un día, Centopia parecía tranquila. De súpeto, o ceo encapotouse e apareceron uns seres chamados romulanos, que roubaron o caramelo máxico. As fadas comezaron a berrar. Toda Centopia estaba perdida. Pasaron milleiros de anos de desolación ata que naceu unha fada chamada Rebeca, princesa de Centopia. Ao ver aquela desolación, pensou nun plan para recuperar o caramelo. Conseguiron coarse na base dos romulanos e recuperárono. A felicidade volveu entón a Centopia.

Daniel Rivera Bonilla 5ºA

(CEIP A Xunqueira II)

A sexta ría baixa

Sabiades que en Galicia había unha sexta ría? Pois si, pero xa non existe. Nela vivía Xoana, unha fada moi boa e amable que sempre estaba a falar cos peixes. Un día, un deles contoulle que os mariñeiros non paraban de pescalos, entón Xoana pensou: E se distribúo os peixes polas outras cinco rías e lle dou unha lección aos mariñeiros? Levou a cabo o seu plan: chamou os mariñeiros e díxolles que por ser tan avariciosos, a ría ía desaparecer. E así foi. Axitou a súa variña máxica e cataplum! Tempo despois, Xoana foi visitar os peixes e quedou a vivir con eles. Conta a lenda que todos os días Xoana vai voando polas rías para vixiar os mariñeiros, para que non sexan avarentos.

Mario Balagones Quinteiro 5ºA

(CEIP A Xunqueira II)

fada-ria

A miña tenda

Churro-espantalloÉrase unha vez un granxeiro moi vello que vivía de cultivar patacas. Almorzaba, comía e ceaba patacas. Un verán, os paxaros coméronlle todas as patacas que cultivara. Decidiu poñer un espantallo e os paxaros xa non se volveron achegar aos seus cultivos. Un día, o granxeiro tiña un gran problema: o concello decidira facer unha estrada e edificar nos seus terreos. O granxeiro quedou sen granxa e só consevou o espantallo. Tivo que mudarse á cidade e estivo traballando nun posto de churros chamado “O espantallo”.

Jorge Docal Brea 5ºA

(CEIP A Xunqueira II)

A galiña astronauta

Había unha vez unha galiña que, desde que era un pitiño, sempre quixera ir á lúa para vela desde cerca. Cando se fixo maior, quixo construír un foguete. Pero sempre lle saía mal. Unha noite, foi ao monte e faloulle á lúa, que lle dixo que tiña que esforzarse máis. Tanto se esforzou, que un día saiulle ben e viaxou á lúa, que lle gustou moito porque non había gravidade e podía saltar todo o tempo. Quixo quedar a vivir para sempre alí, xa que no foguete tiña moitas cousas. Pero non se decatou de que na lúa non había grans de millo, e volveu para a Terra co seu soño cumprido. Tanto lle gustaba a lúa que construíu un parque de atraccións dedicado a ela, xa que recollera mostras da súa superficie.

galiña-lua

Ángel Sanmartín Filgueira 5ºB

(CEIP A Xunqueira II)

Un churrasco internacional

Había unha vez un churrasco que estaba na churrascaría e ninguén o compraba. Chegou un día unha señora chamada Pepa e comprouno. O churrasco estaba moi contento, pero descubriu que ían comelo, que ían asalo con lume e carbón. A leña era das árbores máis vistosas de todo o mundo. Cando o estaban cortando, queixábase da dor que lle facía o coitelo. Cando o puxeron a asar na fogueira, choraba moito. Pero cando o probaron, dixeron que era un churrasco internacional e que sabía moi ben, así que se puxo moi contento. A churrasquería foi moi famosa polo seu churrasco internacional.

Internacional-churrasco

Anxo García Villaverde 5ºA

(CEIP A Xunqueira II)

O camiño máxico

Un día, no colexio, baixamos ao recreo eu e mais as miñas amigas Lucía e Uxía. Puxémonos a explorar o colexio e… atopamos un camiño secreto! Fomos camiñar contemplando as árbores do camiño e de súpeto… poom! Petamos cun cruceiro. Non se vía moi ben porque estaba agochado entre enredadeiras, follas… Era a primeira vez que vía un. Mentres, no colexio, os mestres buscábannos por todas partes, e preguntábanlles por nós a todos os nenos. Mentres estabamos a observar o cruceiro vimos o reloxo… Estaba a punto de soar o timbre! Fomos correndo e puidemos chegar a tempo. Ao día seguinte no recreo fomos ao camiño secreto. Pero desaparecera! Nunca máis volveu aparecer o camiño que nos levaría ata o cruceiro, que non esqueceriamos nunca. Ninguén creu a historia que nos pasou.

Recreo-cruceiro

Sonia Grajales Pereira 5ºA

(CEIP A Xunqueira II)

A gaivota diferente

Érase unha vez unha gaivota diferente ás demais. O seu nome era Melinda. Ninguén quería xogar con ela porque era gris e negra, mentres que as demais eran de cor branca e amarela. Metíanse con ela, agochouse no seu niño e dixo que non ía saír nunca máis. Un día, chegou á illa de Ons, onde vivía outra gaivota que se chamaba Federico. Cando Federico viu a Melinda no niño, deulle un pouco de pena e preguntoulle que lle pasaba, por que non estaba a xogar coas demais gaivotas. Ela explicoullo, entón preguntoulle por que non ían eles dous a xogar xuntos. Ela respondeu que si. Melinda empezou a sentir cariño e amor por Federico. Ao final namoraron e casaron, e as demais gaivotas sentíanse moi mal por non falarlle e darlle as costas.

Diferente-gaivota

Lucía Dios Carballo 5ºA

(CEIP A Xunqueira II)

O pastor e o recendo  do churrasco

Érase unha vez un pastor que era moi pobre e non tiña nada de comer. Un día ulinllee a churrasco. Seguiu o recendo e encontrou un home:

-Bo día, bo home! Que é o que ole tan ben?

-Estou a facer churrasco. Quere un anaco?- dixo o home.

-Vale, levo moito tempo sen comer.

-E iso?

-Son moi pobre e non teño diñeiro.

-Pois non se preocupe, eu dareille de comer e un cuarto a cambio de que vostede traballe para min. Poderá seguir pastando coas ovellas nos meus terreos para limpalos. Acepta?

-Claro, moitas grazas.

E así é como o pastor encontrou un sitio para vivir sen renunciar ás súas ovellas. E con comida incluída!

Pastor-churrasco

Natalia Solla Prado 5ºB

(CEIP A Xunqueira II)

Libros de sombras

Unha vez, nunha libraría de Galicia, un libreiro vendía libros de sombras: como facer sombras, historias de sombras, lendas de sombras… Un día, cando ía pechar, unha voz misteriosa díxolle: -Son o rei das sombras. Deixa de vender eses libros ou pagaralo caro-. O libreiro, asustado, díxolle que deixaría de vender libros e marchou para a casa. Ao día seguinte, espertou e foi almorzar. Vestiuse e foi á libraría. Cando entrou, non había ningún libro de sombras, nin de facer sombras, nin historias de sombras ou lendas de sombras. Deu a volta e a porta estaba pechada. Mirou nos seus petos e non atopou a chave. Fíxose de noite e apareceu o rei das sombras, que lle dixo: -Enganáchesme! Agora pagaralo moi caro-. O libreiro asustado berrou –Noooon!- O rei das sombras desapareceu e o libreiro aí quedou para sempre, porque o rei das sombras convertérao en sombra.

Libreiro-sombra

Pedro Comesaña Fuentes 5ºA

(CEIP A Xunqueira II)

Velaquí algúns outros ideogramas a partir de palabras ou “binomios” de palabras feitos no obradoiro.

ÍCARO, A PRIMEIRA VISTA

29 Maio 2015

Ícaro abriunos as portas do seu fogar para coñecermos a historia da súa familia. Os escolares dos CEIP Froebel, Xunqueira II e Manuel Vidal Portela reconstruíron as aventuras e desventuras deste rapaz, recollidas polo ilustrador Federico Delicado no libro co que gañou o VII Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado.

Todo empezou nun camión, ía de camiño a un grande edificio. Dende a única ventá da parte traseira do camión divisei algunha cousa: unha árbore caída, un gran cartel co debuxo dun moucho, unha casa sen tellado… Iso deprimiume e non puiden evitar imaxinar a familia que alí puido ter vivido. Sería unha familia nin moi rica nin moi pobre, normal. O pai traballaría nunha pequena industria e a nai sería ama de casa. O neno sería moreno, de estatura media, non moi falador… entón unha fochanca devolveume á realidade. Cansado das grises paredes de metal, do frío banco onde estaba sentado, da cor vermella da parte do condutor, volvín ver pola ventá e vin un paxariño pousado nunha póla. O paxariño era amarelo, azul e gris… De súpeto sentín como se pararasemos e vin como o home que conducía sacaba o brazo, metía unha pequena tarxeta dourada nunha máquina, a barreira de cor branca e vermella elevábase, e volviámonos mover. Pasamos por diante de moitos edificios, grises, solitarios… detivémonos diante dunha especie de enfermaría. Un home vestido de uniforme levoume ata unha muller cunha bata branca. Sentíame atrapado, asustado, só… a muller convidoume a pasar a unha pequena sala. Alí fíxome unhas preguntas, case non contestei. Enviáronme a un cuarto. Dende alí puiden ver uns paxaros e soñei que estaba con eles, sentado na rede eléctrica. Quedei durmido e tiven o presentimento de que os meus pais estaban naquel cuarto. Eles eran paxaros e eu quería ser coma eles.

Á mañá seguinte doíanme as costas. A señora á que chamaban “doutora” díxome que o que me pasaba non era normal, que me saían plumas nas costas. Volvéronme enviar ao meu cuarto. Decidín deitarme un anaco e cando acordei sentín unha forte dor. Ao quitar a camisa… tiña dúas ás! Sorrín fortemente, abrín a ventá e boteime a voar. Os meus pais agardaban por min. Por fin era coma eles!

Antía Vázquez Hermida 6º

(CEIP Froebel)


 

Hai sorrisos que foron arrincados. As razóns son diversas: a tristura é a principal causa, excluíndo a culpa ou a nostalxia. Á súa vez, a tristura ocorre cando alguén é ferido e nos é próximo. Iso foi o que lle ocorreu a Ícaro. Pola morte de seus pais foi condenado a vivir no orfanato da gran cidade, situado arredor da inhóspita paisaxe que o acosa continuamente. Esa é outra das razóns polas que non hai sorrisos. Ícaro tiña morriña do afecto que lle deran no pasado, pero case non o recordaba. Aínda que xa non se lembraba, estaba seguro de que existía e que lle ía gustar. Cos sorrisos arrincados pensaba igual. Ícaro quería tanto o descoñecido amor, que non se decatara de que no seu sinistro cuarto apareceran, como por arte de maxia, dous paxaros. Non eran paxaros normais e correntes. Eran xigantescos. Tan grandes coma el mesmo. O máis raro foi que un dos paxaros levaba chambra e sandalias, o que lle daba aire de muller. E o outro levaba indumentos de home. As súas plumas vermellas encaixaban á perfección co xersei de manga curta que parecía un chaleco. Foi tan rara a experiencia que non lle pareceu nada estraño que o paxaro-home empezara a falar. –Non te preocupes-, dicía. –Estamos aquí para mostrarche o amor e a felicidade-, sorriu ao dicir a última palabra. E sen previo aviso, agarrárono coas súas calorosas mans e voaron, voaron, voaron… ata que chegaron aos cables dun poste do tendido eléctrico. –Ves aquilo de alí?- comezou a dicir a muller-paxaro sinalando o infinito horizonte. -Alí hai outra vida. O que tanto buscas-. Ícaro quedou perplexo, pero na súa cara debuxárase un sorriso sen explicación. Apareceu outro paxaro e os tres tapárono coas súas ás. Todo se volveu escuro. Ícaro espertou sobresaltado. Doéranlle as costas mentres durmía e non quixera escoitar as aburridas oracións que a celadora lle estivera a recitar. Estaba farto das frases. Cando se achegou á ventá, sentiu unha chamada especial do ceo. E emprendeu o voo coas alas que lle saíran das costas. Foi libre e dirixiuse ao horizonte. O único que viu do triste orfanato foron as perplexas e asustadas caras dos seus habitantes.

Julio Vidal Zhukova 6ºB

(CEIP A Xunqueira ii)


 

-Pa…, pa, papá.- Dixo Ícaro.

-Cala!

-O… onde está mamá?- Preguntou Ícaro.

-Na casa.- Contestou o pai.

-Podo chamala?- Preguntou Ícaro con medo ao que lle contestara.

-Non! Ademais xa chegamos.

Tras un longo camiño, Ícaro e o seu pai chegaron a un escuro e tenebroso lugar, onde só se podían ver algúns paxaros que voaban polos arredores.

-Por que teño que ir aí?

-Porque xa non es o meu problema!- contestou o pai.

Despois de entrar no cuarto, estiveron investigando a forma do seu aparello locomotor, que lles recordaba ao dun paxaro. Ícaro non o sabía e sentíase moi mal, seguramente polo abandono do seu pai, ou por non ter a ninguén que o quixera. Cando se sentía mal alzaba a mirada cara á ventá e miraba os paxaros. O raro é que vía aos paxaros como próximos, como almas xemelgas; os adultos non vían a coincidencia, pero Ícaro si. Tras unha dorida noite, Ícaro sufriu a metamorfose necesaria para poder voar.

Andrés Simal González 6º

(CEIP Froebel)


 

Como todos os días, Ícaro ergueuse ás sete da mañá. Camiñaba cara á cociña cando pasou polo baño e atopouse cos seus pais. O seu pai estaba fronte ao espello mentres a súa nai intentaba quitarlle o que parecía ser un gran. Había uns días que o pai de Ícaro se queixaba dunha dor moi forte nas costas. Despois foron vestirse e almorzar. Tomaron zume de laranxa, leite e cereais. Hoxe era un día moi especial para os pais de Ícaro, pois era o seu aniversario. Durante todo o día non pararon de darse bicos. Como todos os domingos, Ícaro foi axudar á veciña do piso de arriba, pois era moi maior e custáballe facer as cousas por si mesma. Cando chegou alí encontrou a Dona Elvira tombada na cama con patas de cigarra. Ícaro saíu de alí a fume de carozo, pensando que todo eran imaxinacións súas. Dirixiuse á praia para dar un paseo e así tranquilizarse un pouco, pero cando chegou atopouse con Xoquín, o vendedor de xeados, que tamén tiña patas de cigarra e peteiro de paxaro. Ícaro botou a correr. Notou que o seguían mil olladas. A Ícaro gustáballe moito dar paseos polo peirao cos seus pais. Esa noite foi unha desas nas que Ícaro e o seu pai foron ao porto a pasear mentres a súa nai durmía na casa. Nesas noites, Ícaro e o seu pai danse moitos abrazos e falan das cousas do día; nesas noites, o pai de Ícaro cólleo nos brazos. Aquela noite Ícaro soñou que dous paxaros entraban pola ventá e o observaban. Aqueles dous paxaros eran moi raros, levaban roupa e eran xigantes. A Ícaro tamén lle gustaba ir á praia só e logo despedirse do mar como se non o volvese ver, como se fose o derradeiro día do mundo. Un día pola mañá Ícaro acordou notando un sentimento novo, como se quixese voar, asomouse á ventá e botou a voar mentres notaba que todo o mundo o miraba.

Lucía Alonso Lorenzo 6ºA

(CEIP A Xunqueira ii)


 

Esta historia comeza nunha mañá soleada. Ícaro está no cuarto de baño cos seus pais.

-Non te movas! Ícaro, vai ducharte!

-Vale. Que lle pasa a papá?

-Nada. Vaite duchar.

Despois de ducharse, a súa nai prepara o almorzo. Os seus pais están moi cariñosos. Ícaro leu un libro onde unha persoa se convertía nunha árbore. Logo, pola tardiña, foi mercar un xeado. Estaba alí a súa amiga Margarida, a comer un xeado co seu pai. Á volta de mercar e comer o xeado viu o seu pai escangallado no sofá con moitos panos cheos de moquiños. Pola noite Ícaro foi coa súa nai ao porto da cidade, coas vistas ao mar. Ícaro foi pronto para cama e quedou durmido ao momento. E soñou… que os seus pais eran paxaros. A mañá seguinte foron pasear a súa nai e mais el, para esquecer o soño que tivera á noite. Xa era de noite e ía frío. Esta vez tivo un soño moi diferente, el era o paxaro. No medio do soño viu a moitas persoas, pero non eran xente normal, eran científicos que o querían investigar. Deuse conta de que non estaba soñando, o que lle estaba a pasar era todo real.

Irea Torres Fontán 6ºB

(CEIP Manuel Vidal Portela)


 

Hai moito tempo, nun lugar afastado da cidade, había un terreo con algunhas casas abandonadas. Máis alá víase un camión achegándose a uns edificios. Cando chegou, tivo que esperar para que o deixaran pasar para levar a comida aos nenos dun orfanato. Ao aparcar, o condutor do camión baixou para falar coa encargada de asinar os papeis. A encargada falaba cun neno novo que acababa de chegar e estaba un pouco nervioso e triste porque os seus pais morreran nun accidente de coche. Ao neno encántanlle os paxaros, por iso un día subiu a un poste de alta tensión con tres paxaros ao seu lado. Esa noite o neno tivo un soño moi estraño, imaxinou a dous paxaros enormes sentados a un lado da cama. Nese intre lembrouse dos seus pais. De súpeto abriuse a ventá dun golpe; era a encargada coa súa roupa. Nese intre, o neno achegouse á ventá e a señora viu que tiña dúas ás enormes de águia. O neno saíu voando, e todos e todas quedaron asombrados. Era incrible.

Alba Mira Barreira 6ºA

(CEIP Manuel Vidal Portela)


 

Cando Ícaro estaba no baño e o seu pai viu que tiña algo nas costas, chamou correndo á súa muller. Despois de ver que só era un gran, foron comer. Despois, Ícaro colleu un libro e empezou a ver cousas moi estrañas, xa que as imaxes non eran moi normais. El imaxinaba cousas raras. Logo foi coller un xeado e viu que o home que os vendía tiña raxos de polbo polas costas. Cando chegou á casa, viu que o pai  transformárase nunha especie de paxaro e que se encontraba mal. Pensando que lle pasaba algo, deitouse na cama e durmiu. Cando espertou era de noite e díxolle á nai se quería ver estrelas, subiron á azotea e sentaron no banco. Volveu durmir e, cando espertou, viu que os pais eran dous paxaros.  Pensando que era un soño, foi lavar a cara. Cando volveu seguían aí, asustouse e preguntoulles quen eran. Os paxaros transformáranse nos seus pais. A nai díxolle que llo ía explicar e foron á praia. Estiveron paseando ata que o neno o comprendeu. Os pais dixéronlle que se tiñan que ir. Ícaro comprendíao e díxolles adeus. A lúa chea alumeaba esa noite de penumbras. Ao seguinte día viu que lle estaban a saír alas e o que quería era ir cos seus pais. Botou a voar  e as persoas que o vían pensaban que era un anxo. Encontrouse coa súa familia e marcharon lonxe. Agora Ícaro está polos grandes ceos.

Yerai Loureiro Alonso 6ºB

(CEIP Manuel Vidal Portela)


 

Nun lugar abandonado só había dúas ou tres casiñas, un cartel de anuncios e, ao seu lado, unha árbore tirada. Alí vivía pouca xente e parecía que algúns paxaros. Tamén había unha escola onde só había dez nenos e dous mestres. Un dos nenos vivía alí no colexio porque os seus pais morreran nun accidente. O neno chámase Ícaro e os gardas estaban buscándolle unha familia, aínda que era un pouco difícil porque alí non vivía moita xente. Un día, o neno foi pasear e encontrou unha froita moi estraña. Ícaro comeuna e fíxose moi pequeno, os seus amigos os paxaros decidiron devolvelo á vila e facelo máis grande cunha bebida moi estraña.  Cando a bebeu aparecéronlle tres plumas nas costas. Á médica estrañoulle moito aquilo. Cando pasaron uns días, ao neno aparecéronlle unhas alas e despois converteuse nun paxaro. Os cidadáns da vila puxéronse moi alegres ao ver que por fin Ícaro tiña unha gran familia de paxaros cos que vivir no ceo.

Elisa Acuña 6ºA

(CEIP Manuel Vidal Portela)


 

Había unha vez unha familia coma calquera outra, que espertara coma todos os días. Máis esta vez o pai tivo que asearse moito porque durmira pouco. Igual ca sempre, mentres comían, os pais e o seu fillo Ícaro charlaban tranquilamente. Despois de comer a nai deitouse un momento e, cando espertou, descubriu que se transformara nun estraño insecto pau. Mentres, o pai foi traballar no seu posto de xeados na praia. Cando volveu, deitouse unha hora e transformouse nun ser similar a un paxaro. Chegou a noite e Ícaro aínda non volvera á casa, xa que estaba a pasar o tempo co seu tío mariñeiro no paseo marítimo. Cando foi para a casa, tiña tanto sono que se deitou sen ver aos pais, que finalmente se converteran en paxaros xigantes, que miraban con tristura o seu fillo durmir. Ao día seguinte Ícaro ergueuse cedo para pasar a mañá coa súa tía avoa na praia, sen ver aínda os seus pais. Como non conseguira atopalos en todo o día,  púxose a pasear e a pensar nas súas cousas. Xa entraba a noite, Ícaro non recordaba onde durmira, pero ao espertar tiña ás de anxo. Aquel día toda a xente e os científicos da cidade viron como aquel neno chamado Ícaro voaba cara ao ceo.

Marcos Asensi Goyanes 6ºB

(CEIP Manuel Vidal Portela)


 

Nun lugar deserto, había unha casa abandonada e co vento caera unha árbore. Máis alá do terreo, ao lonxe, había unha residencia para menores. Desde alí víase un paxaro moi bonito. Cada vez entraban máis coches e os rapaces asustábanse porque pensaban que ían entrar máis nenos que viñan de moitos países diferentes. Un bo día pola mañá un policía da rúa encontrou un neno que non tiña nin pai nin nai. Quedara orfo. Aos nenos non lles gustaba estar alí, entón, un deles que era moi listo, quixo escapar e conseguiuno. Colleu as súas cousas e foi directamente co vento. Onde ía o vento, ía el. Os paxaros ían na súa dirección, ata chegar a un poste da luz onde intentou subir. Foi moi difícil pero conseguiuno, e cando estaba observando onde estaba metido, uns paxaros foron onda eles. Durmiu toda a noite, pero un pouco máis tarde entrou un aire fresquiño. Eran os paxaros que estiveran con eles aquela mesma tarde, vestidos e moi grandes. Pola mañá o neno espertou e sentía algo no lombo. Decidiu ir xunto á enfermeira porque tiña unha especie de rabuñaduras. A médica non sabía o que eran, parecían plumas. Pola tarde, cando todos estaban reunidos, o neno púxose na ventá máis grande de todo o centro e quixo comezar a voar. Saíranlle plumas por todo o corpo. A compañeira e os profesores quedaron impresionados, e o neno marchou cos da súa especie.

Lía Ferreira Rosón 6ºA

(CEIP Manuel Vidal Portela)

Continuade e ler para atopar máis historias inspiradas en Ícaro…

Ler máis…

O RONSEL ENIGMÁTICO DE LEVIATÁN

29 Maio 2015

Leviatan

«A illa movíase ao lonxe, de forma case imperceptible»

Unha frase do Leviatán de Ramón Trigo é o punto de partida dende o que os rapaces e as rapazas do CEP Marcos da Portela, convertidos en audaces grumetes, fan o seu particular caderno de bitácora polos mares da imaxinación, perseguindo unha mítica balea.

 

A Illa movíase ao lonxe, de forma case imperceptible… O faro iluminaba o mar no que destacaba unha silueta branca coma a neve e grande coma unha illa. Era unha balea, pensou a xente do barco ao ver uns xigantescos ollos azuis coma o mar. Os mariñeiros izaron as velas e comezaron unha persecución a gran velocidade polo mar en tempestade. O barco era rápido, mais a balea era moito máis rápida e somerxeuse nas profundidades mariñas. Do barco saíu un pequeno bote para buscala. De súpeto, a balea branca emerxeu e o vixía berrou asustado ao ver que abría a boca e devoraba o bote. Mais por un segundo sentiu pena ao ver os seus ollos expresivos de tristura. A balea sacudiu a súa xigantesca cola e foise, mentres o barco a seguía á mesma velocidade. A balea ía cansando a medida que avanzaba, pero o barco non. Ela só quería descansar. Pero o seu soño quedou interrompido por unha forte dor na cola, despois nas costas e logo tamén na cabeza. Xirouse e viu o barco, do que saían afiados arpóns atados con cordas resistentes ata que xa non puido seguir e quedou quieta. Os  mariñeiros subiron con esforzo a balea ao barco e ela imaxinou o que lle farían cando chegaran á terra: ataríana á area e comezarían a tirarlle a graxa. A balea morreu no barco, antes de chegar á terra. Dende o ceo descansa por fin mentres recorda a vida coas súas amigas. O faro ilumina o mar, mais xa non hai baleas.

Brais Rodríguez Ogando 6ºB

 

A illa movíase ao lonxe de forma case imperceptible… Era xa de mañá e o faro iluminaba un pouquiño o mar.  Leviatán, a balea, sucaba os mares metida nos seus pensamentos. Pensaba onde estarían as súas amigas, e mentres nadaba non se deu conta de que un banco pasara polo seu lado. Un mariñeiro visualizouna mentres estaba no seu posto e asustouse coa idea de que os puidera comer. Leviatán estaba nas nubes, non se daba conta do que ocorría ao seu arredor. Mentres estaba a soñar, os mariñeiros atacárona e atárona. Despois puxérona enriba do barco e mentres estaba alí subida e lle daba a brisa da mañá, imaxinou que era un avión e que voaba cos paxaros. Cando acordou, asustouse ao ver onde estaba. Pensaba que estaba perdida, que en vez dos atúns en lata que tanto lle gustaban íase converter nunha balea enlatada. Despois de varias horas, nun momento no que os mariñeiros estaban distraídos, coas forzas que lle quedaban, deu un salto e volveu ao mar. A sorpresa foi cando viu entre os peixes de cores as súas amigas.

Paula Ruibal Rosales 6ºB

 

A illa movíase ao lonxe, de forma case imperceptible… Nunha illa cun faro vivía unha balea que lle metía medo a todos os seus habitantes. Un grupo de mariñeiros saíron a cazala, pero a balea apareceu diante deles e tragounos. Mentres un vixiante vocexaba, a balea pensaba en estar tranquila sen que ninguén a molestara. Soñaba con estar no baño, cun mordomo atendéndoa, pero capturárona e subírona ao barco. Xusto antes de morrer sentíase triste porque tiña unha ferida moi grande e non quería acabar nunha lata de conservas. Ela quería estar coas súas amigas as baleas e nadar con elas. Pero a balea fora mala na súa vida. Unha vez morta, todos os habitantes da illa quedaron tranquilos e o faro xa non volvería ver a ese monstro. O mar quedou tranquilo e os pescadores e mariñeiros puideron pescar sen preocupacións para sempre.

Diego González González 6ºA

 

A illa movíase ao lonxe de forma case imperceptible…. O faro iluminaba o mar e tamén a unha balea que xogaba ao seu arredor. De súpeto, un barco veleiro apareceu ao lonxe e a balea decidiu ir tras el. A balea levantouse da auga e sacou a cabeza fóra. Case tirou a uns mariñeiros que ían nunha barquiña. Abriu a boca e pouco a pouco foi arrastrando o bote cara adentro. A balea tiña soños, quería estar tranquila e relaxada. De súpeto, a balea viuse atada cunhas cordas, pero moveuse con tanta forza que logrou ceibarse. Saltou da auga e subiu ao barco para derribalo. Non se deu conta, pero tiña unha ferida. Nese momento pensou que non quería acabar nunha lata de conservas como a maioría de peixes. De improviso, un grupo de baleas axudouna a recuperarse e marcharon moi lonxe. Pasou moito tempo… a balea xa non estaba, pero o faro da illa seguía guiando coa súa luz os barcos nun mar tranquilo.

Marta Graña Montes 6ºA

 

A illa movíase ao lonxe, de forma case imperceptible… pero ninguén sabía que era a illa… Chámome Alba e son unha balea. Había tormenta e o barco non paraba de cambalear. Achegáronse a min e o vixía avistoume. Un mariñeiro quixo matarme, pero non o deixei. Recordei a miña nai defunta, e pensei que mellor sería que me levaran a un hotel de cinco estrelas, pero atáronme e subíronme ao barco. Pensei que me ían baleirar, pero non cría que fosen ser tan malos. Despois pensei que podían meterme nunha lata de sardiñas! Pero recordei a miña ‘mándala’, recobrei forzas e ceibeime.

Alba Ruibal Filgueira 6ºB

 

A illa movíase ao lonxe de forma case imperceptible…. Preto da illa, había unha balea. Non tiña medo, estaba moi tranquila e despistada. Un vixía que estaba berrando, levaba roupa de augas e ía enriba dun mastro. Eses mariñeiros querían collela. A balea parecía non darse conta e non ía atacar. Estaba intentando imaxinar como sería aínda máis grande e poder voar por riba dos barcos. Sería mellor ca escapar! O único que desexaba aquel animal era poder descansar e que alguén fixera todo o que ela desexara. Non quería ser cazada nin envasada nunha lata coas súas amigas baleas. De súpeto, sen que se dese conta, un mariñeiro atravesouna cun arpón e fíxolle un gran burato. Ao final, a balea morreu. Aquel pobre animal foi asasinado polos mariñeiros igual ca outras baleas. Pasou o tempo e o mar, co faro na illa, volveu estar tan tranquilo coma antes.

Fátima Ezzahra Ibrahimi 6ºA

 

A illa movíase ao lonxe, de forma case imperceptible… O faro apareceu de súpeto enriba da cabeza da balea. A pobriña afastábase pola presenza dun barco. Os mariñeiros foron moi rápidos e encontrárona. Alguén de súpeto berrou no mastro do barco. Como non tiña elección, a balea abriu a boca e os mariñeiros foron arrastrados. Pero nese intre a balea viu como un cachalote sobrevoaba o ceo enriba do barco e pensou que ela podería estar relaxada nunha bañeira con auga quente, en vez de estar no mar escapando dos mariñeiros. Mentres a balea pensaba, os mariñeiros atrapárona e amarrárona con cordas. Subirona ao barco e mentres, a balea sentíase incomprendida e sabía que acabaría nunha lata. Pero de súpeto espertou do seu soño e empezou a nadar coas demais baleas. Todo seguía igual, o faro iluminaba coma sempre e o barco dos mariñeiros navegaba tranquilamente polo mar.

Ainhoa Ramos Martínez 6ºB

Segue para ler algún relato máis…

Ler máis…

AS MISTERIOSAS CRIATURAS QUE HABITAN NO BESTIARIO

29 Maio 2015

Vilaverde 6ºA

Gran reto literario o que superaron os escolares do CEIP Vilaverde-Mourente ao repasar as pinturas de Stéphane Poulin nas páxinas de Bestiario. Os seus protagonistas son animais moi especiais, que trascenden o plano da realidade. As súas historias non son menos extraordinarias, son un exercicio de malabarismo literario; unha inmersión no mundo do surrealismo.

 

O PAXARO PALLASO

No Circo do Sol a actuación máis famosa é a do paxaro Feliciano, que ía vestido moi gracioso e facía acrobacias, ata que un día, caeu. Levárono ao veterinario. A xente estaba enfadada porque viña só para ver a súa actuación. Os auxiliares do veterinario dixéronlle aos encargados do circo que Feliciano non volvería ser o mesmo porque rompera unha pata e perdera a voz. O xefe do circo decidiu roubar a Feliciano para seguir gañando diñeiro aínda que tivera lesións porque pensaba que non era nada grave. Á tarde seguinte, durante a actuación de Feliciano, que era a última porque era a mellor, na parte na que contaba chistes, como non tiña voz, non podía facer rir á xente. Entón o xefe decidiu pasar á segunda parte da actuación, a das acrobacias, pero como tiña unha pata rota, volveu caer. Os que traballaban no circo pensaban que fora unha ruína. Pero a xente estaba alegre de ver a Feliciano. O paxaro Feliciano, que aprendera a voar, escapou do circo e volveu coa súa familia.

Anxo Braña Piay 6ºA

(CEIP Vilaverde-Mourente)

VITORIA

Érase unha vez unha pomba das máis parisinas do mundo, que sempre quixera formar parte dunha obra mestra, formarse, fundirse cunha estrela, como unha escultura de Miguel Anxo, ou simplemente cun cadro do magnífico Da Vinci. O seu desexo era tan grande que un día nun dos impulsos pletóricos por formar parte da arte, saíu disparada e foi directamente ao Museo do Louvre. Nel encontrouse con moitas obras, pero ningunha lle traía bos presentimentos e pensou:

-Por que non xuntar o voar coa arte?

E mentres subía viu o seu destino, a Vitoria Alada de Samotracia. Durante a súa estadía na estatua botárona varias veces, pero a pomba seguiuno intentando ata que a xente do museo a tratou coma unha da familia e os visitantes máis habituais non deixaron que se fora. Así, non poden dicir que a deusa Vitoria non ten cara. A pomba fíxose tan famosa e saíu en tantos xornais que os viaxeiros ían para vela.

Alberto García Tomé 6ºB

(CEIP Vilaverde-Mourente)

MAMIFERO MARIÑADO

Na  casa de Carmela, a veciña do cuarto, xustamente no andar de abaixo á dereita, mirando dende a porta, estaba a cociña, onde Carmela preparaba todo tipo de pratos. Un día cociñou unha xoaniña con mollo de caramelo, outro, elefante á galega… Un día foi comprar ao supermercado e encontrou unha lata de conserva con baleas, entón decidiu compralas xa que entre todos os pratos que cociñaba, ese non estaba. Cando chegou á casa pensou en facelas, entón abriu a lata e… saltou de súpeto unha balea! Aínda estaba viva e dixo:

-Ola, bos días, como se chama? Eu chámome, Xoana.

-Ola- dixo Carmela moi sorprendida –chámome Carmela.

Ao pouco fixéronse amigas, ían ao supermercado xuntas, ao parque, á praia… pero nunca comían peixe (xa que Xoana era un peixe, ou mellor dito, un mamífero, pero xa me entendes!)

Pouco a pouco Xoana quixo coñecer o mundo, pero non só ata o centro comercial. Quixo recorrelo. Cando llo comentou a Carmela, quedou abraiada.

-Ti estás tola ou que? Como vai ir unha balea pola cidade? E máis, percorrer o mundo!

-Xa o sei, xa o sei… tiña pensado ir polo mar, xa que é o meu lugar natal.

Carmela pensouno e pensouno, pero ao final chegou á conclusión de que lle viría ben ir ao mar. Preparoulle unha empanada de lacón con grelos e unha gran tortilla de patacas con pementos. Ao despedírense, pensou se volvería ver algún día a Carmela, que se convertera na súa mellor amiga, pero en realidade sabía que non, porque volver sería moi difícil despois de ver o grande e precioso mundo que lle quedaba por descubrir.

Clara Piñeiro Rodríguez 6ºC

(CEIP Vilaverde-Mourente)

PEDIGRÍ

Un día, os cans Pipo e Pepo miraban como os seus donos facían de cans. Os donos, Dani e Laura, estaban preocupados porque os seus cans só comían comida refinada, como filetes empanados ou foie-grass de pato en vez de comida de cans. Os veciños miraban para o seu xardín e pensaban que estaban tolos. Pipo e Pepo fixeron o mesmo que eles e comezaron a ulirse o traseiro. Os donos erguéronse e agasalláronos cuns mimos, pero Pipo e Pepo, ao velos erguerse, erguéronse eles tamén. Dani e Laura suspiraron e volveron para a casa. Volveran errar outra vez ao intentar conseguir que os seus cans foran como todos os demais.

Jairo Abilleira Varela 6ºA

(CEIP Vilaverde-Mourente)

VARIACIÓNS SOBRE UN AIRE DE FAMILIA

Había unha vez, nun día encapotado de inverno, un caracol que paseaba triste polas grises beirarrúas e que dese-xaba ter unha familia. Todos os días vía caracois coma el, pero ninguén era o seu parente. Despois de buscar pola cidade enteira, entrou no único sitio onde non buscara: o teatro da cidade. Esperou en fronte da porta a que alguén entrase para poder coarse dentro, e cando o conseguiu, viu un monte de xente no centro do escenario tocando instrumentos, e na punta dun deles, distinguiu unha cousa que se parecía moitísimo a el. Apurou todo o que puido polo corredor, pero cando xa ía pola metade, acabou a función. Unha nena que tiña un violín levouno para a súa casa. Alí subiu polo violín, pero deuse conta de que non era de verdade. Á fin xa tiña unha familia.

Sofía Neira Cibeira

(CEIP Vilaverde-Mourente 6ºB)

EXCESO DE VELOCIDADE

Cada ano, na cidade de Caraconelo celebrábase unha gran carreira de caracois. A pista na que se disputaba era moi perigosa. Tiña grandes curvas e tamén grandes obstáculos. Só os caracois máis rápidos se atrevían a participar. O premio que lle daban ao gañador eran moitos, moitos mollos de verzas. Un día, un caracoliño moi pobre decidiu participar. Cando chegou o día, o caracoliño saíu disparado. Ía de primeiro! Cando por fin ía cruzar a meta, un caracol empurrouno e caeu ao precipicio. Abriu os ollos e… estaba nunha horta! Alí había verzas cantas puidera desexar. Por fin podería descansar.

Alba Piñeiro Justo 6ºC

(CEIP Vilaverde-Mourente)

CAMERINO

No café-teatro dos Estados Unidos de América, unha noite, un elefante estaba a prepararse nun camerino para a súa gran actuación e tiña que acabar de arranxarse rápido. Só quedaban cinco minutos para empezar. Empezou a actuación e o seu preparador deulle ánimos. Díxolle que como non o fixera ben, ao rematar a actuación ía darlle unhas cantas cousas. O preparador foi sentar aos chanzos xunto cos demais espectadores. O elefante tiña varios trucos. Un deles era coller a pelota coa trompa, soprar e que saíra voando. Outro era ir en bicicleta pola corda frouxa. Cando rematou a actuación, o preparador díxolle que o fixera ben. Así o elefante non tivo que soportalo rifándolle. Ao revés, deulle os parabéns.

Ainhoa Chamadoira Diz 6ºA

(CEIP Vilaverde-Mourente)

SOPA CAZADORA

Érase unha vez un cazador nunha dimensión alternativa que tiña unha carabina con mira telescópica. Para volver á casa tiña que cazar tres patos sopeiros no lago da sopa de chourizo. Pero era un camiño moi perigoso, tiña que pasar polo bosque dos garfos traizoeiros. Por arte de maxia apareceu no lago. Cargou a carabina, visualizou os patos, espirrou, disparou sen querer e dun tiro deulle aos tres patos. Volveu a casa pero acordouse da razón de marcharse…

José Omil Santos 6ºB

(CEIP Vilaverde-Mourente)

LECCIÓN DE HUMILDADE I

Nas montañas de Takyous había unha cabra un tanto especial. Vivía nunha casa coma as persoas, durmía nunha camiña, almorzaba café e a súa paixón era a arte. Encantáballe debuxar, pero o que esta cabra tiña de malo era a súa agresividade: non soportaba os turistas que invadían as súas terras. Sempre que alguén intentaba escalar a montaña, ela facíalle a vida imposible, roubándolle cousas, molestándoo, e mesmo algunhas veces, atacándoo. Un día, un home novo decidiu escalar a montaña. A cabra, nada máis sabelo, baixou pola ladeira e vixiou o home tratando de que non a vise. O home comezou a viaxe. A cabra enganábao facéndolle crer que xa estaba na cima, utilizando un dos seus debuxos. Outras veces pintaba a neve de cores para que o home pensara que estaba tolo… Pasaron os días e o home non se daba por vencido. A cabra, xa farta, non sabía que máis facer para impedir que chegase á cima. Días despois tivo unha idea, decidiu subir saltando ata a cima e tirarlle pedras. A cabra puxo a idea súa en práctica e lanzoulle as pedras máis grandes que vira. Cando as tirou comezou a rir e a bailar, pensando que gañara por fin ao escalador. Pero o home asomouse e viu a cima. A cabra, enfadada, escondeuse entre a neve, o home cravou unha bandeira dos EUA e deu así a viaxe por rematada. Baixou a montaña e desapareceu. A cabra saíu do seu escondedoiro e díxose a si mesma: -Isto non pode quedar así.- E pegoulle unha mordedela á bandeira como mostra de que odiaba os turistas.

Santiago Boiero Barsce 6ºA

(CEIP Vilaverde-Mourente)

 

PORCO DE MAR

Este porco dende pequeno quería ser mariñeiro. Acabou a escola e converteuse en navegante. Tivo aventuras, como aquela na que escapou dunha balea, ou na que unha quenlla lle papou unha perna. De aí o seu malnome, “Porco de mar”. Ía por mares perigosos en busca de alimentos doutros países. Chegou a América e viu unha porquiña da que rapidamente se namorou e se fixo noivo. Preguntoulle se quería ir con el, pero tiña que coidar da súa nai enferma. Un día antes de marchar foron comer a un restaurante moi fino por onde pasaba unha vella gordecha cunhas bolsas cheas de carne de porco. Entrou, e cando o porco foi pagar, a vella colleu a moza do porco e levouna para a súa casa. Mentres a vella amarraba á porquiña, “Porco de mar” entraba na casa. A vella marchou para a cociña a quentar os fogóns. El soltou a súa noiva. A anciá colleu o noso “lobo de mar” e deixou escapar a porquiña. Tombouno nun banco e tatuouno para preparar a carne, pero nese momento… entrou a policía, soltou a “Porco de mar” e meteron na cadea á vella. Por que? Porque cando a porquiña fuxiu, chamou os axentes. Ao día seguinte el marchou e nunca volveu vela. Agora, “Porco de mar” navega só polos sete mares. Aínda que vaia só nunca olvida o seu amor, xa que ten as marcas da súa aventura, as súas tatuaxes.

Nerea Porto Dopazo 6ºC

(CEIP Vilaverde-Mourente)

Que vos pareceron os relatos? Pois aínda hai máis! Correde á biblioteca máis próxima coller o libro e, coas ilustracións diante, lede as seguintes narracións. E se creades as vosas propias non dubidedes en enviárnolas.

Ler máis…

ENTREVISTA A RAMÓN TRIGO: Intento expresar misterio, que quede unha pregunta no aire

29 Maio 2015

Ramon Trigo

Artista polifacético, a súa creación máis recente titúlase Leviatán, galardoada co Premio Isaac Díaz Pardo de Ilustración 2014 e co Premio Lazarillo de Álbum Ilustrado 2012. Logo de achegarse á súa obra e darlle outros rumbos narrativos, os escolares do CEP Marcos da Portela mantiveron un divertido encontro co autor, cheo de complicidade, no que Ramón Trigo compartiu con eles anécdotas da súa infancia e interesantes reflexións sobre o proceso creativo.

 

Como xurdiu ‘’Leviatán’’?

Eu tiña unha historia na cabeza pero non sabía como contala; o que si tiña moi clariño eran as imaxes. Enton fixen todas as ilustracións e a partir delas escribin a historia. Cando tiven o texto feito, racheino porque non valía (risas)… Era moito peor que os traballos que vos me lestes, que están moi ben; así que volvín escribila. Despois presentei a historia ao Premio Lazarillo e gañei, pero ata chegar á versión final que está no libro houbo diferentes cambios. Empecei a escribilo no 2008. Iso non quere dicir que tardara sete anos. Comeceino nunha tempada, logo parei, xurdiron outros proxectos… Este tipo de traballos creativos é convinte deixalos descansar e logo volver lelos. Nese proceso de escribir, revisar e cambiar aquilo que non me convencía, tardei sete anos.

Á parte de ilustrar contos e de escribir, es escultor e traballas en moitas disciplinas da arte. Como combinas tantas facetas?

A vantaxe é que no meu traballo gústame todo o que fago: cómic, ilustración, pintura, escultura, animación… Así que por un lado é traballo e por outro, pracer; é unha forma de vida. Todas esas facetas mestúranse porque cando estou ilustrando un libro tamén estou pintando un cadro, porque cada ilustración é un cadro. Ou ás veces as ilustracións sérvenme de bosquexo para facer unha escultura… Todo o que fago vaise mesturando nunha “sopa ramoniana” (risas).

Cando empezaches a pintar e por que?

Na escola estaba todo o día debuxando. O primeiro que comecei a debuxar foron cómics, pero non empecei a tomalo en serio ata os dezaseis anos. Aos dezaoito conseguín que eses cómics se publicaran no Faro de Vigo e noutros sitios.

 Por que che gusta ser pintor?

Porque podo estar todo o día sucio e manchado de pintura! (risas). Eu son un tipo moi desordenado, un desastre, un tipo caótico. Na actividade artística, aínda que hai pintores que son moi pulcros e moi ordenados, sempre hai unha parte de caos. A min gústame tanto ser pintor como ser escultor, ilustrador, debuxante de cómic ou mesmo escribir. É todo parte dunha mesma loucura, e como estou un pouco tolo, todas estas actividades creativas atráenme.

 Cal foi o teu primeiro libro?

O meu primeiro libro importante foi “O pirata Pata de Lata”, con Xosé Manuel González ‘Oli’. Foi o primeiro traballo profesional, que saíu ben e tivo moito éxito. A primeira edición foi do ano 1998. Aínda non nacerades vós!

 Cal foi o libro ao que máis entusiasmo lle puxeches?

A todos lles poño entusiasmo, pero quizais aos que escribo eu mesmo póñolles un punto máis porque son historias que quero contar eu e fágoas á miña maneira. Cando un autor ou un editor me pide que lles ilustre un texto, trato de facer algo que encaixe coa obra.

En que te inspiras para os teus relatos?

Normalmente no que me pasa, ou no que me pasaba cando tiña a vosa idade, porque son as cousas que a un lle quedan máis gravadas. Teño un conto que se titula “A caixa perfecta”, que é un diario de todos os accidentes que tiven dende os 6 aos 12 anos. Non son moi alto, e cando tiña 6 anos poñíannos en fila para entrar na clase. Como logo entrabamos en tromba, un día saín disparado e dei de fociños co encerado, rebotei e batín nunha cadeira. Esa historia cóntoa nese libro (risas). Cando tiña 5 anos chamábanme “draculín” porque só tiña os cairos. Deume por lanzarme co triciclo polas escaleiras abaixo e quedei sen dentes (risas). Por sorte, eran os dentes de leite e o primeiro que me saíron logo foron os cairos, por iso me puxeron ese alcume. Desas anécdotas teño moitas, e demasiadas cicatrices! En todos os relatos que escribo hai algo do que vivín.

En que te inspiraches para facer “Leviatán”?

Se vos fixades na miña obra -ilustración, pintura, escultura- veredes que son un namorado do mar. A balea non é exactamente unha balea. É un espírito que representa o mar, a natureza. A illa do principio tamén podía ser a balea. A balea tamén vén do personaxe de Gulliver, aínda que non se menciona. A balea é un fantasma… Con ela quero representar todas estas cousas a un tempo: o que eu sinto polo mar, polos animais e a naturexa que os contén. Tiña na cabeza esas imaxes e delas saíu este libro.

 Que sentimentos expresan os teus libros?

Sobre todo, o que intento expresar é misterio. Intento que o lector remate cunha pregunta, non me gusta contalo todo. Sempre me gusta que quede unha pregunta no aire.

 Que sentes cando os teus libros se venden por moitas cidades e que lle gustan á xente?

Aínda que a un lle guste o seu traballo, para quen o fas é para os lectores,  e o feito de que lles guste o teu traballo é un pracer. É o obxectivo final dun pintor, dun ilustrador: que os demáis gocen coa túa obra.

 En que idiomas publicaches?

En galego, castelán, portugués e inglés. En chinés aínda nada (risas).

 Cal é o escritor e o pintor que máis che gustan?

Na miña xuventude o meu escritor de cabeceira era Edgar Allan Poe. Con 15 anos líao continuamente. Tamén a Robert Louis Stevenson. E entre os pintores, Goya e Rembrandt! Velázquez tamén me gusta moito.

Por cantos sitios viaxaches?

Moitos, mais non tantos como quixera. Fun a Alemaña, Francia, Bélxica, Portugal, Italia, pero non saín de Europa. Mirade todo o que me queda por percorrer! Por iso me gusta tamén o meu traballo: porque os meus libros viaxaron máis ca min e están en países que eu nunca pisei. Iso é unha alegría; facer traballos que están na outra punta do mundo. O último lugar onde editaron un libro ilustrado por min foi en Inglaterra; é un libro sobre Van Gogh: “O pintor do sombreiro de malvas”, escrito por Marcos Calveiro.

 Hai algún idioma que che gustaría aprender para escribir novos libros?

O que realmente me gustaría é escribir un libro sen escribilo (exclamacións de asombro). E hai moitos xa. Escribir un libro que contara unha historia sen texto, só con imaxes. Un autor que me gusta moito, que nos fixemos amigos en Berlín, onde nos coñecemos, e que me regalou un debuxo seu, é Shaun Tan. El ten unha obra titulada “Emigrantes”, con moitas páxinas e sen unha soa palabra en todo o libro, pero conta unha historia preciosa, do mellor que teño visto!

Adoitas levar un caderno contigo para debuxar mentres viaxas?

Para min debuxar é como un tic; sempro levo lapis e caderno e ando a debuxar. Cando vou no tren, mentres espero para comer…

 Decepciónaste cando algunha ilustración non ten sentido?

Non, porque é parte do traballo. Se non ten sentido para min, rómpoa e empezo de novo. Pode que para alguén si o teña, pero eu teño que guiarme polo meu criterio. Ao principio decepcionábame un pouco, pero logo aprendín que é parte do traballo e do proceso creativo que leva intrínseco cometer erros, equivocarse e volver comezar. Esa é a maneira de mellorar.

O ENXEÑO E O HUMOR COMO FERRAMENTAS LITERARIAS

29 Maio 2015

IMG_2338

A poucas semanas do primeiro cabodano de Ursula Wölfel, os escolares do CEIP de Pontesampaio homenaxearon a escritora alemá recreando os relatos dun dos seus libros máis coñecidos e aplaudidos: 28 historias para rir, que forma parte dunha triloxía baseada no ‘nonsense’, xunto con 27 historias para tomar a sopa e 29 historias disparatadas. Títulos nos que o humor revélase como ferramenta literaria.

 

Dibujo 22A HISTORIA DO PORCO QUE QUERÍA CHAMARSE ROSA

Este porco vivía nunha aldea moi pequena. Os demais porcos aconsellábanlle outros nomes: Manolo, Ramón, Patricio. Pero el queríase chamar Rosa porque encaixáballe ben coa súa pel. Cando ían empezar a chamalo Rosa… zas! Caeu nunha poza de lama. Desde ese instante chamáronlle Marrón. Pero isto non ía quedar así porque cando estaba bebendo tropezou e caeu na pía, e outra vez Rosa. De alí a un intre foron comer herba e… pumba! Outro porco empurrouno e manchouse de verde. Dende entón non o chamaron Rosa, nin Marrón, nin Verde. Chamárono Multicor.

Ígor Pérez Barreiro

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

A HISTORIA DA MULLER QUE SEMPRE ESTÁ PENSANDO

Nunha vila moi pequena vivía unha muller que sempre estaba pensando. Un día paseou co seu can:

-Por que teño que pasear este can?

A nai contestoulle:

-Home, se non o queres pasear non o pasees, pero a mexadiña que faga na casa límpaa ti.

Entón volveron á casa para deixar o can e ir ao supermercado.

-Mamá, por que temos que ir ao supermercado?

-Para comer, almorzar, merendar, cear e darlle potitos á túa irmá pequena.

Volveron á casa e a rapaza fíxose outra pregunta:

-Por que me fago tantas preguntas?

E a irmá, que estaba ao lado, contestoulle:

-Porque, porque… ti es unha preguntona. Admíteo.

-Mmmm… pensareino un pouco no meu cuarto.

Raquel Castellano Fernández

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

A HISTORIA DO RATO NA TENDA

Dibujo 26Vivo nunha tenda de queixos. Era o rato máis feliz do mundo! Aínda que non o creades, son moi amigo do gato.

Todo era felicidade na miña vida, non podía vivir nun sitio mellor. Ata que un día apareceu un ordenador na tenda. Todos falaban del moi ben, todos menos eu. Souben que tiña un rato!

-Oh! Non! Outro rato na tenda! Non o podía crer.

Eu vixiaba o aparato pero non conseguía ver o rato. Espereino día e noite. Onde estaría? Estaba tan preocupado que fun falar co gato. El botouse a rir sen parar:

-Tranquilo, non é un rato coma ti, é un botón que se chama así…

Cecilia Agulla Ríos

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

A HISTORIA DA PEQUENA FOCA

Vivía nun zoolóxico de Galicia, coas demais focas. Os humaDibujo 16nos sempre querían que aprenderamos cousas novas, como xogar coa pelota, pasar por arcos. Pero en especial que xogaramos á pelota, sempre á pelota, sempre, sempre, sempre. Eu xa estaba moi pero que moi aburrida dese xogo, pero as miñas amigas non. A elas encantáballes. Eu quería xogar ao pádel coas miñas amigas, pero non me deixaban porque era unha pequena foca. Un día, cando nos botaban peixes para comer, collín dous que me servirían de raquetas, pero… faltábame a pelota! Por sorte a un dos humanos que nos coidaban caeulle unha bola de papel. Era perfecta! Collina, deille un peixe á miña amiga Froqui e xogamos. Xa conseguira o meu soño, pero decateime de que non me gustaba tanto como pensaba, así que volvín xogar coa pelota. A min non me gustou o pádel, pero a Froqui encantoulle, e iso que me dicía que era moi aburrido.

Marta Alonso Montoto

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

Dibujo 18A HISTORIA DO PAPAGAIO

Érase unha vez un papagaio que non sabía emitir un son. Todos rían del agás o reiseñor, que cada día lle ensinaba a falar. Viñan expertos, pero non aprendía. Todos dicían que lle faltaban as cordas vogais. Foi onda o moucho, o mestre da selva. Tampouco foi quen de aprenderlle a falar. Uns meses despois o papagaio medrou e foi quen de empezar a falar. Todos quedaron abraiados.

-Xa sei porque non falaba, estaba afónico.

A selva alucinou e todos xogaron felices, excepto o papagaio que falaba, falaba e non calaba.

Noemí Bouzón Otero

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

A HISTORIA DO NARIZ DE FLORES

Había unha vez unha nena que tiña un nariz un pouco raro.

-Que mal! Desexaría ter un nariz mellor- dixo a nena enfadada.

Por alí apareceu unha fada, entrou pola ventá e dixo.

-Ola, son a fada, queres ter un nariz mellor?

A nena, contenta empezou a sorrir e a brincar de ledicia.

-Desexo ter un nariz bonito coma unha flor.

A fada formulou mal o desexo e…

-Fada, que fixeches!

Sáenme flores polo nariz.

Ainoa Gándara Casal

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

ODibujo 25 BURRO LISTO

Hai moito tempo nunha granxa, había un burro que facía todos os traballos, pero o porco e o galo rían del porque carrexaba a leña e as pedras. Chegou un día no que o amo dixo:

-Hai que matar o galo, xa está regordecho e hai que comelo.

Entón un día, boom! Mataron o galo e foi para o conxelador. E cando chegou San Martiño, o porco. E así foi como o burro sobreviviu.

Luís da Cruz Sabajanes

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

A HISTORIA DOS HIPOPÓTAMOS

Había unha vez uns hipopótamos moi finos, non coma oHipos demais. Non querían facer as porcalladas que facían os seus amigos, que lles dicían:

-Pero que vos pasa, sodes hipopótamos? Os hipopótamos fan estas cousas.

-A vós non vos dá noxo metervos nesa cousa marrón, noxenta e cheirenta.

Os demais hipopótamos quedaron calados e logo dixeron:

-Pois se non queredes, non veñades.

Os hipopótamos quedaron felices, metéronse nunha bañeira con moita escuma e bañáronse toda a tarde. Tampouco querían comer coma os demais, coma bestas, senón con pratos, cubertos e pano. As persoas souberon moi pronto daquela nova e levaron os hipopótamos ao zoo, pero metéronos non nunha fraga, senón nun hotel de cinco estrelas.

Rosa Alonso Gómez

(CEIP de Pontesampaio 5º e 6º)

E isto non é todo, continuade lendo para descubrir máis historias divertidas creadas polos alumnos de Pontesampaio.

Ler máis…

OS AVATARES DUN PARAUGAS ÚNICO

29 Maio 2015

Paraugas

Unha cidade tristeira, unha fábrica lúgubre e un elemento luminoso entre a grisalla. Son os ingredientes cos que o alumnado do CEIP Parada-Campañó artellou textos baseados nas ilustracións de Giulia Frances para O paraugas amarelo, de Joel Franz Rosell. Do visual ao literario, con trasfondo circense.

 

Nunha fábrica afastada descubriron un paraugas amarelo coma o sol e decidiron ensinarllo ao xefe, que lle pareceu xenial vendelo. Enviouno no camión de reparto, que o levou á tenda máis importante da cidade. Cando o vendedor o encontrou, encantoulle o novo paraugas. Dez minutos despois entrou unha muller que o mercou porque era o que necesitaba, xa que traballaba nun circo chamado Colorín Diverti. Empezou o espectáculo e cando saíu e abriu o paraugas, todo o mundo recibiu cores e deixaron de estar tristes e apagados.

Adrián Torres Nieto

 

Había unha vez unha cidade moi triste. A xente usaba paraugas negros, como a tristura dos seus habitantes. Na cidade había unha fábrica de paraugas cerca do río. Un día, despois de que o timbre marcara o inicio da xornada laboral, os traballadores da primeira quenda descubriron un erro na cadea de produción. Un dos paraugas fabricados a noite anterior saíra de cor amarela e os traballadores avisaron o xefe. Cando viu o paraugas amarelo púxose feito unha furia, pero mandouno igualmente cunha funda negra para que o dependente non notase nada. Pero o dependente quitou a funda, viu que o paraugas era amarelo e púxoo igualmente no escaparate. A xente que pasaba ignoraba o paraugas amarelo porque lles parecía raro que non fose negro. Un día, un pallaso entrou na tenda, fixouse no paraugas amarelo e preguntoulle ao dependente se podería levalo. O pallaso actuaba no circo que viña á cidade. Á hora da función saíron equilibristas e malabaristas. O pallaso púxose enriba dun deles e empezou a dar voltas sobre a súa cabeza co paraugas amarelo.

Pablo Pérez Gómez

 

Érase unha vez un paraugas amarelo diferente aos demais. Todos eran negros, pero el era amarelo. O xefe da fábrica observaba os paraugas, ata que se decatou de que había un amarelo enfadándose. Antes de levalos á tenda para vendelos pasaban por unha máquina que os limpaba. Pasaron os días e o camión do reparto chegou ao centro comercial.

Un home que revisaba os paraugas, ao ver o amarelo, meteuno nunha funda negra. Pero o comprador decepcionouse cando o viu e deixouno a vender no escaparate. Un home loiro decidiu mercalo e levalo ao circo onde o paraugas gozou cos pallasos e quedou alí para sempre. A partir dese día toda a xente do mundo acudía ao circo, para ver aquel paraugas amarelo.

David Pereiro Sertal

 

Toda a xente tiña paraugas brancos ou negros, pero ningún de cor, porque os paraugas son só para a choiva. Nunha fábrica de paraugas negros os empregados encontraron un de cor amarela. A máquina de facer paraugas estragárase e o técnico que a arranxaba deulle á panca amarela para ver se funcionaba ben. Así foi como aparecera. O encargado mandouno na furgoneta de reparto, desprezado. Acabou no centro comercial, nunha tenda onde o puxeron nun escaparate. Un señor con barba rubia mercouno e levouno ao circo onde foi útil para facer cousas.

Paula F. V.

 

Había unha vez unha cidade chamada Paranegro. Chovía moito e a xente vestía de negro. Un día, na fábrica de paraugas, os traballadores atoparon un paraugas distinto. Era amarelo. Entón, avisaron o xefe, que empezou a berrarlles.  Eles axiña o apartaron para un lado e puxéronlle unha funda negra para disimular. O paraugas ía no vehículo de reparto, moi triste porque os outros estaban a criticalo continuamente. Chegaron á tenda e o señor mirou moi raro aquel paraugas. Quitoulle a funda que levaba e sorprendeuse moito. Como lle parecía moi orixinal, púxoo no escaparate e ao día seguinte o xefe do circo Escanlandia mercouno e levouno todo alegre. O domingo, o día da función, o paraugas xa estaba moi contento porque no circo había tanto amarelo que se sentía moi ben. A actuación saiulle de marabilla.

Laura Corredoira García

ROMANCES NOVOS

29 Maio 2015

Cego con zanfona

Os romances que os cegos cantaban de feira en feira, de lugar en lugar, foi durante moitos anos un dos xeitos de espallar as novas máis extarordinarias. Os alumnos de 6º curso do CEIP Álvarez Limeses fan súa esta tradición para narrar feitos acontecidos nos nosos días.

 

ROMANCE  DO ROUBO AO COLE

– I –

Vouvos contar unha historia

que nunca fora contada,

nunha noitiña de inverno

algo moi malo pasara,

o conserxe non viu nada

pero alí el non estaba.

– II –

Un ladrón forzou a porta

entrou nas aulas e salas,

roubou os ordenadores

e apagou as cámaras.

Quedou todo baleiro

e a xente asustada.

– III –

Todos ao cole chegaron,

levantaron as persianas,

o noso amigo Álvaro

do roubo se decata.

Avisou a directora

das cousas que faltaban.

– IV –

A Álvaro pedíronlle

que á policía chamara.

A policía chegou

nesa mañanciña rara.

Un por un foron preguntando

para que todos falaran.

– V –

A Álvaro levaron

a unha escura sala

e no medio da conversa

as luces se apagaban,

e o cabo e o sarxento

non puideron facer nada.

– VI –

Ninguén descubriu a Álvaro

e riu moito, a gargalladas,

e quedou moi contento

para sempre na súa casa.

(CEIP Álvarez Limeses, 6ºB)

ROMANCE DUN PRESO

– I –

Tarde de néboa de maio,

tarde gris, co cantar

dos paxaros do bosque,

unha bala corta o ar.

O corpo do lince cae,

Xoán está a mirar,

berrou de lonxe un garda

e Paulo a escapar.

– II –

O garda a Xoán levou

e fíxolle confesar.

Paulo botoulle a culpa

ao pobre de Xoán.

Paulo librouse de todo

e encerraron a Xoán

que non fixo nada malo,

pero pasouno fatal.

– III –

Na cela xunto a Alberte

o noso amigo Xoán,

este parece tímido,

quen sabe se falará.

Alberte ten un paxaro,

un paxaro especial,

que nas tardes e nas noites

con el parece falar.

– IV –

Conseguiu a liberdade

nunha mañá de verán,

o noso amigo Alberte

e o paxaro do cantar.

– V –

Ogalla puidese ver

o meu futuro brillar!

Alberte, meu amigo,

poderasme liberar?

Oxalá encontres hoxe

a proba que mostrará

a miña clara inocencia

e ao culpable pillar.

Alberte está levando

a escopeta mortal,

con ela demostrará

o gran erro xudicial.

– VI –

Xoán sae da cadea

quere a Alberte visitar,

na casa atopa unha carta

que di: hoxe ás nove no bar.

 (CEIP Álvarez Limeses, 6ºA)

ROMANCE DE MANOLO DAS LEIRAS

29 Maio 2015

Alumnado do CEIP de Santo André de Xeve

Os alumnos e alumnas de sexto curso do CEIP de Santo André de Xeve, despois dun arduo traballo de investigación sobre os camiños de Fontáns, atrevéronse a crear un romance que conta a historia dun personaxe moi peculiar, Manolo das Leiras. Poñede oído musical e botádelle un ollo a esta historia que nos fala da tradicional busca da eterna xuventude. Manolo das Leiras resolve dun modo brillante aquela busca do Rei Artur, ou do mesmo Dorian Gray. Presentamos un traballo audaz nacido a partir da Historia de Mestre Raposo, de Kalandraka Editora, que nos levan a aqueles poemas medievais do “Romance de Renart“. Moi atentos señores, aquí empeza esta historia:

 

Na aldeíña de Fontáns

nunha tardiña moi clara

un home de ollos tristes

aquela noite agardaba.

É Manoliño das leiras

que a xuventude buscaba,

din que había tres camiños

un a unha fonte levaba.

Ler máis…