Saltar ao contido

CADROS CONTADOS: PINTURA E LITERATURA PARA VER E LER DENDE AS AULAS

15 Xuño 2016

 

A historia da arte e algún dos seus cadros máis sobranceiros son o escenario no que transcorren os relatos dun obradoiro deseñado a partir da visita imaxinaria aos principais museos do mundo.

 

O CUARTO EN ARLES

(Van Gogh Museum Amsterdam, visita a obra no museo aquí)

Carlos é un neno de poucos anos ao que lle gusta a pintura. A casa de Carlos está nunha aldeíña de Galicia. O seu pai, que o quería moito, morreu nun día de verán xogando con el. Nese momento, Carlos botouse a chorar ao lado del e, dende ese momento, sempre leva unha foto súa no peto. Pola noite debúxao nun cadro no que leva traballando dende que morrera. O neno quería estar máis con el. A sua nai, Carme, bótao de menos. O día que Carlos rematou o cadro chamou a toda a familia e convidounos á súa casa para que viran o cadro e para lembrar a Antón, o seu pai. Aquela noite Carlos pasouna mirando o cadro do seu pai mentres oía como choraba a súa nai.

Gabriel Fontenla Acevedo, 5ºA

(CEIP Álvarez Limeses)

 

O CANTAR DOS CANTARES. Marc Chagall.

(Musée national Marc Chagall, visita a obra no museo aquí)

Era unha vez a Terra. Xoán era un dos seus habitantes, pero el sentíase distinto. Todos os días levantábase da cama para ir á praza. Así se gañaba a vida, tocando a arpa. Non gañaba moito, pero o suficiente para vivir. Pero el estaba encantado co seu oficio e non lle importaba. Un día levantouse, almorzou e foi cara á praza. Cando chegou, sentou no chan e comezou a tocar. A súa música soaba suave e melodiosa… e de súpeto, escoitou un ruído, pero non lle fixo moito caso. A segunda vez que soou asustouse un chisco, pasaba algo raro. Cando se deu de conta había unha morea de persoas. Xoán non o entendía. Volveu tocar e, no ceo, apareceron moitos seres máxicos. Xoán xa o entendera. Todos os seres máxicos e as persoas foran atraídas pola súa arpa. Xoán decidiu escapar. Pero, cando se achegou a unha persoa, viu que non era tal, que era unha estatua. Todos eran estatuas. Xoán meteuse entre as estatuas pero chegou a un punto no que non collía. Empezou a chorar, sentiu que era a súa fin cando, no ceo, apareceron un rei e unha raíña voadores. Foron cara a Xoán e dixéronlle que non chorase, que eles levarían a todos os seres máxicos e volverían converter as estatuas en persoas, pero necesitaban axuda. Xoán accedeu a axudalos e ideou un plan. Cando se puxeron de acordó foron a unha tenda e mercaron unha rede coa que atrapar os seres máxicos. Os reis ían marchar cando Xoán lles pediu que devolveran á normalidade todo. Os reis fixeron unha beberaxe coa que curaron as persoas e liberaron a arpa de Xoán da maxia. Pronunciaron unhas palabras e todo volveu á normalidade.

Natalia Solla Prado, 6ºB

(CEIP A Xunqueira II)

O EMPADROAMENTO DE BELÉN. Pieter Brueghel el Viejo.

(Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique, visita a obra no museo aquí).

-Chegou o inverno! –berrou Belén emocionada. Belén adoraba o inverno. A neve, o lago conxelado… Ela non podía gozar de todo iso porque tiña que traballar na ferrería dos seus pais pero, ás veces, a súa nai deixaba que fose patinar ao lago conxelado cos seus amigos. Un frío día de inverno, os pais de Belén mandaron a súa filla a que quitara a neve do camino cara á súa casa. Pero Belén non varreu o camiño, escapou a xogar na neve porque non quería traballar. Cando a súa nai foi dicirlle que xa podía deixar de varrer e ir xogar, non viu a súa filla. Enfadouse tanto que a súa cara púxose vermella coma un tomate. Belén estaba patinando polo lago conxelado cando caeu na auga e empapouse da cabeza aos pés. E así, a filla volveu traballar cos seus pais e quedou castigada todo o inverno.

Paula Fernández, 5ºA

(CEIP Álvarez Limeses)

MULLERES DE ALXER. Eugène Delacroix.

(Musée du Louvre, visita a obra no museo aquí).

Un día, na afastada India, Cristina mercou un pazo nunha cidade chamada Pompat. Cristina era unha campesiña que, un día, non se sabe moi ben como, atopou un cofre cheo de moedas. Cando entrou no pazo, este estaba baleiro, entón decidiu convidar as súas amigas Clemente, Ana e Lola. Cando chegaron sorprendéronse igual que Cristina. Non había ningún moble. Entón foron mercar alfombras e coxíns, porque son baratos e serven para merendar. Despois mercaron teas para facérense novas prendas, porque viñan do campo e estaban moi sucias. Tamén querían cambiar un pouco de estilo. Antes de levar as teas a unha modista, comeron de todo: froitos secos, froita e tamén larpeiradas. Cando remataron colleron o tren e foron xunta a modista. Era negra e chamábase Fica. Fíxose moi amiga delas. Cando os vestidos, camisas e pantalóns xa estaban feitos, Fica foi á casa de Cristina e a ela e ás súas amigas encantáronlles. Foron cambiarse ao momento. Estaban tan felices que celebraron unha festa. Convidaron a todos os habitantes de Pompat. Ao final tiveron unha sorte moi grande, regaláronlles mobles e roupa nova! Preguntarédesvos quen foi. Pois foi un rei da India, que tamén ía mudarse e cedeulles os mobles para a festa. Ao final a festa foi impresionante.

Lucía Dios Carballo, 6ºA

(CEIP A Xunqueira II)

AS CATRO PARTES DO DÍA: A NOITE E O CLARO DE LÚA. Claude-Joseph Vernet.

(Musée du Louvre visita a obra no museo aquí)

Nun xoves coma calquera outro, nubrado, escuro e de marea tranquila, Breogán iría á guerra a Milán. Máis de cen familias preocupadas polos seus pais e maridos agardaban no porto para que chegaran os barcos que os collerían para iren a Roma e despois a Milán. Breogán e a súa muller Sabela vivían en Lalín e non tiñan fillos. Sabela tiña máis medo que ningunha outra persoa: quedaría soa e non tería o seu marido axudándoa. Aos tres meses sen o seumarido ocorréuselle unha idea brillante que lle cambiou a vida. Abriría un restaurante! Todos lle dicían que era a mellor cociñeira de Lalín. Levaba moito tempo sen ver o seu marido. E se lle pasara algo! Cinco días pasou Sabela buscando o nome axeitado para o seu restaurante. Chamaríalle “O fogar de Breogán” para que, se o seu marido volvía san e salvo, se sentira orgulloso. E ao final… Breogán volverá?

Sofía Rivas Cancela, 5ºB

(CEIP Álvarez Limeses)

Ler máis…

Advertisements

LENZOS QUE TOMAN VIDA

15 Xuño 2016

OcazulOcazul, a protagonista de «Cadros dunha exposición» guía os lectores pola música de Mussorgsky, ilustrada por Xosé Cobas, a quen xa entrevistamos no primeiro número de O CARTAFOL. Cada peza atesoura unha historia que os escolares do CEIP Froebel reconstrúen con esmero. Acompañadeos, cada cadro é unha aventura!

Había unha vez unha oca chamada Ocazul. Un día quixo ir dar un paseo pola cidade de San Petersburgo. Camiñando, fixouse nun edificio moi antigo. A súa curiosidade chamouna a entrar. Cando atravesou a porta pensaba que era unha casa pero, polos cadros e os letreiros, deuse de conta de que era o museo. Foi a todos os andares, pero ningún cadro facía que lle prestara atención. Xa pensaba que os vira todos, pero había un cadro agochado na escuridade. Achegouse e viu un trasno intentando saír do cadro. Asustada, entrou no cadro para atrapalo e levalo xunto dun amigo dela que era científico. Estivo un rato camiñando cando viu un bosque moi denso e, detrás dunha árbore, estaba o trasno. Asustado, saíu correndo ao corazón do bosque e a oca perseguiuno. Despois de trinta minutos camiñando deuse de conta de que estaba perdida. No seu empeño en intentar saír, entraba máis no bosque. E alí quedou Ocazul, dentro dun bosque imaxinario que estaba dentro dun cadro que estaba dentro do Museo de San Petersburgo.

Miguel Pérez Longa, 6ºB

(CEIP Froebel)

 

Ocazul estaba a mirar un cadro de dous polacos. O máis pequeno era un mendigo que estaba a pedir na rúa. De súpeto viu que o home rico empezara a miralo. Ocazul tiña medo e non sabía que facer, se botar a correr ou quedar a ver o que pasaba. De súpeto o home rico andivo cara ao cadro do mendigo e quitoulle o pouco diñeiro que conseguira. Ocazul empezou a berrar pero el saíu correndo pola rúa adiante. Ocazul entrou no cadro para axudar o mendigo, que caera ao intentar coller o diñeiro. O mendigo sentou eempezou a chorar porque o diñeiro era para comprar comida e agora non tiña nada. Así que Ocazul, para axudalo, foi buscar o home rico. Buscou por todas as esquinas peronon o atopou. De súpeto, oíu como uns contedores caían ao chan. Ocazul supuxo que era o home agochándose, correu cara alí e o home comezou a correr. Ocazul tiña as patas moi curtas e o home rico era moi rápido, así que púxose a voar. Viu que alí preto había un porto, entón colleu unha rede co peteiro, voou tan rápido que chegou ata onde estaba o home e, xusto cando estaba debaixo del, soltou a rede e atrapou o home. Ocazul colleu o diñeiro que roubara e devolveullo ao mendigo. O mendigo estaba moi contento e Ocazul tamén, por telo axudado. Saíu do cadro e deu a volta para volver mirar o mendigo, pero o cadro volvera á normalidade. Era un misterio.

Almudena Graña Amoedo, 6ºA

(CEIP Froebel)

Unha gansa chamada Ocazul camiñaba por aquel bosque do cadro. Non sabe como, entrou nel. Ela non sabía que facía alí. Despois de moito darlle voltas a aquela situación, tiña medo e sono. O sol estaba a agocharse detrás das montañas. Empezou a andar ata un castelo vello. Ao entrar pola porta buscou unha cama onde durmir. Subiu as escaleiras e deitouse a durmir. Ao pouco escoitou a porta principal. Ocazul agochouse debaixo da cama. Abriuse a porta do cuarto e sentiu como alguén se deitaba na cama. Ela, con moito medo, quedou durmida. Ao acordar, atopábase enriba da cama con outra persoa. Ergueuse alterada e, con moito
medo, presentouse:

-Ola, chámome Ocazul.

-Ola, chámome María. –Dixo a persoa que tiña ao lado.

-Que fas aquí? –Preguntou a gansa.

-Veño sempre aquí. E ti?

-Estaba no museo pero non sei como cheguei ata aquí!

-Vén comigo. Eu levareite.

E ao abrir os ollos, estaba no museo soa.

Sheila Sobral Franco, 6º

(CEIP San Bieito de Lérez)

 

Había unha vez unha oca chamada Ocazul que saíu de paseo coas súas irmáns ao museo de San Petersburgo, onde lle chamou moito a atención un cadro moi escuro e interesante. O museo era especial, pois podías meterte nos cadros e explorar todo o que quixeras. Alí atopouse cunha sombra que a axudou a percorrelo todo, pois era nova e levaba toda a vida alí. Era moi simpática e tiña unha voz moi rara e única que a facía rir. Foron á casa de Ramoncio dos Montes Maximus, que lle ofreceu un té e unhas pastas.

-Que é o que te trae polas catacumbas?- Dixo Ramoncio.

-Catacumbas!- Respondeu Ocazul.- Isto só é un cadro.

-Non pode ser, eu levo toda a miña vida aquí. Nunca saín.- Dixo Ramoncio.

-Eu axudareiche a saír, pero ti a cambio tes que me axudar a atopar as miñas irmás. Case se me esquece con tanta parola!

-Trato feito!- Dixo Ramoncio.

Os dous comezaron a procurar pola saída, pois Ocazul non se acordaba por onde entrara. Ao cabo encontrárona e, por casualidade, pasaban por alí as irmás de Ocazul. Ramoncio explorou todo o museo e encantoulle o que viu. Estaba anoitecendo e Ocazul e as súas irmás dirixíronse á saída do museo cando decidiron levar a Ramoncio con elas. Todos xuntiños na casa pasárono moi ben!

Ainhoa Zapata Mafla, 6ºB

(CEIP Froebel)

 

Había unha vez unha oca chamada Ocazul. Un día decidiu explorar polo museo de San Petersburgo. Cando chegou ao primeiro corredor recorreuno enteiro, fixándose en cada recuncho de cada cadro, pero non houbo ningún que lle chamara aatención. Subiu escaleiras ata o segundo e, nada máis entrar, a súa mirada cravouse nun cadro. Eran unha especie de catacumbas ou un cemiterio. A Ocazul transmitíalle medo, misterio, escuridade, aventura e tristura. Achegouse rapidamente, e aínda que os cadros non se podían tocar, sentiu a necesidade de tocalo. Rapidamente deuse de conta de que a súa man estaba a atravesalo e, sen dubidalo, dun chimpo meteuse no cadro. Encontrábase no cadro. Estaba todo moi escuro e decidiu acender unha lámpada que tiña preto. Moito mellor. Agora quería explorar. Seguiu camiñando e cando chegou ao primeiro arco viu que non podía avanzar máis; o cadro non tiña máis profundidade. Levou unha boa decepción. Entón saíu moi triste. Mirou o reloxo para ver canto tempo lle quedaba e… xa eran as nove menos dez, tiña dez minutos para chegar á súa casa. Saíu correndo e prometeuse a si mesma que tarde ou cedo volvería.

Irene García Pérez, 6ºA

(CEIP Froebel)

Continúa a ler para descubrir máis contos de Ocazul.

Ler máis…

OS NENOS DO MUNDO TODOS A CANTAR…

15 Xuño 2016

KLK Nuevos 12.tif

Cantarolas inspiradas nos versos de Xosé Neira Vilas e de Anisia Miranda. Unha homenaxe a dous grandes da literatura galega.

XOANIÑA ANDEIRA

O LORO

Na casa teño un loro

tan desperto e pillabán

que quere cantar nun coro.

Cando quere tamén fala,

conta contos os que queiras

e non para, nunca cala!

 –

É gris, verde e amarelo,

sempre soña moi desperto

porque quere ser modelo.

Polas noites toma tila

canso do día enteiro

e por fin queda sen pila.

María Martínez Barros, 5ºB

(CEIP de Vilaverde-Mourente)

O PAXARO

O paxaro suca os ceos

mirando as paisaxes verdes

de herba e de flores cheos.

 –

Vai de aquí para acolá

ledo, voando e cantando

sobre o Macizo Catalá.

 –

Tiña fame e morriña

pensando na súa familia,

voando cara á casiña.

 –

O paxaro namorou

e coa mociña querida

unha familia formou.

Paula Núñez Garido, 5ºB

(CEIP de Vilaverde-Mourente)

O PORCO MANUEL

O meu porco é Manuel

encántalle pasear

en sitios como o Caurel.

O outro día escapou

e saín búscalo pero,

sabedes quen o atopou?

O seu amigo Manoliño,

que é outro porquiño

e ten un fillo moi riquiño.

Máis tarde foron a Marín

subiron nas randeeiras

e ao rematar un festín!

Nuria Rocha Sartier, 5ºB

(CEIP de Vilaverde-Mourente)

O GATO

Aquel gato bonito e peludo

que marchaba camiño de Xeve

levaba con el un amigo

facendo camiño máis leve.

Xogando, cantando, bailando,

e mirando toda a paisaxe

chegaron pronto ao destino

levando moi pouca equipaxe.

Por fin chegaron a Xeve,

que lugar tan bonito!

Atoparon un novo fogar

cantando, bailando e rindo.

Fani, 5º

(CEIP Santo André de Xeve)

O XABARÍN

Coñecín un xabarín

que estaba moi aburrido

de non saír de Marín.

Así que pensou viaxar,

sen pensalo dúas veces

partíu nun barco a navegar.

De Marín foi a Combarro

e alí viu unha porca

que estaba chea de barro.

 –

A porca quería viaxar

e ámbolos dous xuntiños

puxéronse a camiñar.

Diego Couto Fernández, 5ºB

(CEIP de Vilaverde-Mourente)

O PASEO DO LOBO

O lobo foi á Coruña,

pero nada máis chegar

parou a mercar no Acuña.

A viaxe non foi curta

que vivía en San Cibrán

e foi por moi boa ruta.

En Ferrol foi a un hotel

que era de cinco estrelas

e comeu un rico pastel.

Foi visitar a Domus

e máis tarde a Riazor

e alí xogou ao mus.

Hector Pousa Martín, 5ºB

(CEIP de Vilaverde-Mourente)

A FORMIGA NO SALGUEIRAL

A formiga no Salgueiral

fai a súa casa de follas

e colle as mellores que hai.

Aparece un can moi tolo

rómpelle a casa á formiga

e as follas quedan no solo.

 –

Aquela desesperada

non quixo facer outra

porque quedara cansada.

Elías Fahmi Alboufaris, 5ºB

(CEIP de Vilaverde-Mourente)

A FORMIGA VIAXEIRA

Unha formiga viaxeira

embarcou nunha gran folla,

partiu un día calquera.

Foi de viaxe ao Caurel,

para comprar unha mantiña

e un fermoso pincel.

 –

Viviu longa a travesía

vendo fermosas paisaxes

e pensou que volvería.

Na fin daquela viaxe

chegou ata Pontevedra

recibindo unha mensaxe.

E tamén moitos saúdos,

da familia, moi contenta,

e brincaron todos xuntos.

Gabriel Calviño, 5ºA

(CEIP de Vilaverde-Mourente)

ONDE VAS?

Bolboreta, onde vas?

Pola beiriña do mar

a buscar a boa paz.

Abella, onde vas?

A facer mel á colmea

para a raíña alimentar.

Ollomol, onde vas?

A un recuncho escondido

cos meus amigos a xogar.

Canciño, onde vas?

A comprar un xoguetiño

para xogar co meu irmán.

Camelo, onde vas?

A pasear polo deserto

e despois a descansar.

Tartaruga, onde vas?

camiñando lentamente

e nese estanque nadar.

Tartaruga, onde estás?

Estou na miña camiña

que mañá vou festexar.

Eiruguiña, onde vas?

Vou cos meus amiguiños

a comer nunhas mazás.

Xoaniña, onde vas?

A xogar ao prado verde

e non aburrirme máis.

Nenos e nenas, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

SOÑEI CON TUTURUTÚ

SOÑEI CUN…

Soñei cunha bolboreta

de mil cores, voadora,

que tocaba o clarinete

aventureira e soñadora.

Aventureira e soñadora

camiñou por ríos mil

tocaba o seu clarinete

navegando polo Sil.

Navegando polo Sil

ela durmida quedou

na folliña dun carballo

estaba cando espertou.

Soñei cun leopardo feroz

que tocaba a frauta ben

cunha melodía fermosa

e un mono dándolle ao pé.

E un mono dándolle ao pé

mentres sentado comía

un prato moi grande

de verdes xudías.

De verdes xudías,

de xudías verdes,

grandes e fermosas

que nunca as perdes.

Soñei cun cabalo músico

que sen querer tocaba

de Mozart unha canción

e moi alegre soaba.

E moi alegre soaba

a canción do cabalo

el cantaba tan contento

mentres saltaba o valado.

Mentres saltaba o valado

un buratiño atopou

mirou para el dous segundos

e de súpeto esperou!

Soñei co son do frautín

un cantar sempre moi ledo

mentres estaba durmindo

e movía o meu dedo.

E movía o meu dedo

movíao de arriba a abaixo

ao son daquela música

eu parecía un anxo.

Eu parecía un anxo,

un anxo eu parecía

bailaba e bailaba

de noite e de día.

Nenos e nenas, 5º

(CEIP Santo André de Xeve)

 

CORRE, CORRE MEU CABALO

CORRE, CORRE MEU RATIÑO

Corre corre, meu ratiño,

sae do teu buratiño.

Pasea na miña finca

corre pola miña casa

non fagas ruído ningún

diante miña sempre pasa.

Lévame á túa Veiga

pasando diante do teixo

e ao volver á casiña

douche un pouquiño de queixo

Corre corre, meu ratiño,

sae do teu buratiño.

Ángel Barral Pérez, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

CORRE, CORRE MEU RATIÑO

Corre, corre, que te pillo

corre rato que te cazan.

Come queixo meu ratiño

come, come, meu lambón,

e logo vai para a casa,

descansa, meu comellón.

Vén esfuracar no monte

vén correr polo camiño

vén subir polo Piñeiro

corre comigo, ratiño.

Corre, corre, que te pillo

corre rato que te cazan.

Hugo Muíños Requera, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

CORRE, CORRE MEU LABRADOR

Corre, corre, meu labrador,

corre corre, meu canciño.

Vai polo xardín da casa

e galopa polo monte

corre polo noso barrio

e se podes pola ponte.

Camiña pola ribeira,

lévame ao castiñeiro,

baila xunto ao carballo

lévame polo Piñeiro.

Corre, corre, meu labrador,

corre corre, meu canciño.

Iker Lorenzo Castellano, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

CORRE, CORRE MEU CANCIÑO

Corre, corre, meu canciño,

salta salta, que bonito.

Corre, xoga moi feliz

no xardín co meu balón.

Meu canciño, que veloz,

xoga noso campeón!

Vai buscar o teu xoguete,

baila comigo, canciño,

déixame acariñarte

que quero xa o teu bico.

Corre, corre, meu canciño,

salta salta, que bonito.

Mikaela Rodríguez Bouzón, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

LADRA, LADRA MEU CANCIÑO

Ladra, ladra, meu canciño,

ladra, ladra, que che morde.

Vixía a miña casa,

que non pase ningún gato

estate así catro días

no meu xardín agochado.

Canciño tráeme gatiños

para eu poder miañar

anque pareza mentira

non pararei de cantar.

Ladra, ladra, meu canciño,

ladra, ladra, que che morde.

Uxía Brito Iglesias, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

BUSCA, BUSCA MEU CANCIÑO

Busca canciño na rúa,

busca tamén pola Praia.

Canciño vai pola beira

pola beira do gran río

mira por alí no cole

e non te fagas un lío.

Corre canciño na beira

busca, busca o ladrón,

volve mirar no peirao

e mórdelle no calzón.

Busca canciño na rúa,

busca tamén pola Praia.

Raúl Rosales Boullosa, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

VOA, VOA MIÑA POMBA

Voa, voa, miña pomba

anda, anda pola rúa.

Pousada nas vellas árbores

tellados nas casa altas,

pousa na farola verde

que está no medio da praza.

Tráeme a túa mensaxe

que quero lela hoxe,

esa carta co meu nome

polo aire vén de lonxe.

Voa, Voa, miña pomba

anda, anda pola rúa.

Anxo Carrera Rodiño, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

VOA, VOA BOLBORETA

Voa, voa, bolboreta,

colle pole polas flores.

Sobe outeiros e xardíns,

voa prados e montañas,

bosques, fragas, arboredas,

voa por bosques e brañas.

Lévame voar contigo

moi preto do piñeiral

e podemos xogar xuntos

nun lugar moi especial.

Voa, voa, bolboreta,

colle pole polas flores.

 

Irene Fernández Crespo, 5º

(CEIP de Pontesampaio)

O HOME DE…

15 Xuño 2016

o home de auga 1

Homes de mazapán, de folla de lata ou de manteiga forman parte da nosa tradición literaria. Por que non imaxinar personaxes de calquera outro material? Trala lectura de «O home de auga»e a visualización da curta animada inspirada neste álbum, os nenos e nenas de San Martiño, Lérez e Ponte Sampaio achégannos as súas orixinais creacións nas que salienta o valor da convivencia malia diferenza.

O HOME DE AZUCRE

Era unha noite escura de lúa crecente nun supermercado galego dunha fermosa cidade chamada Vigo. Mentres estaban a repoñer os estantes, caeu un paquete de azucre. Ninguén se decatou. A partir de aí naceu un home doce. O home de azucre. A tenda xa pechara e non sabía por onde saír. Atopou unhas formiguiñas paraque cada unha levase unha pequena parte do seu corpo para axudalo. Cando amenceu, o home de azucre decidiu ir á fabrica de azucre para tentar facer algún amigo. Cando o viron tiñan medo de que lles fixeran dano, así que botáronno fóra e, de tan triste que estaba, decidiu pórse ao sol para así quedar para sempre, petrificado.

Ainoa Gándara Casal, 6º

(CEIP de Pontesampaio)

O HOME DE XIZ

Nunha pequena aldea non moi lonxe de aquí, había unha escola con catrocentos nenos e nenas. O mestre de quinto curso era científico e cada día inventaba novas cousas e novos métodos de aprendizaxe. Un día, o científico colleu xiz e exclamou: -Poderíase crear un home forte, listo e amable con xiz? A inspiración veulle á cabeza! Foi correndo ao seu laboratorio, que estaba situado preto do colexio, e mesturou unhas pocións e outras, botou tamén un saco cheo de xiz. Por fin acabara o experimento. Da cunca sacou unha masa coma a do biscoito, só que de cor branca. O mestre empezouna a amasar e, finalmente, quedou coa forma dun home e dixo: -Chamarase Xizo e axudará os pobres. Será a diversión dos nenos e obedecerame. Pasaron os anos e Xizo medrou e foi á escola. Era feliz. Un día, o científico enfermou e Xizo coidouno ata que chegou o día no que, desafortunadamente, morreu. Xizo, tan triste, non saía da casa. Un día unha muller agarrouno da man e el preguntou: -Ti que es? Ela explicoulle que era a súa curmá. E xuntos correron ata o sol.

Raquel X., 6º

(CEIP San Bieito de Lérez)

Lerez 5º_home_auga

O HOME DE PERFUME

Unha mañá soleada, unha nena acordou. Tiña colexio, así que vestiuse e foi ao baño. Peiteouse, botou o seu perfume que recendía a rosas, e marchou ao colexio. O perfume recendía por toda a casa, así que a nai abriu as ventás. De súpeto apareceu un home de cor rosa, coma o perfume. Tiña ollos e boca, dúas pernas e era baixiño. O home aproveitou para escapar pola ventá. Saíu á rúa, pero a xente non o vía, só o podían ulir. O home de perfume comezou a sentirse moi só. Sentou nun banco e, ao lado, un neno. O neno sorprendeuse porque só el o podía ver. Por que? O neno víao porque cría na maxia. O home de perfume díxolle que non tivera medo, que non lle faría dano. O home sorriu, xa non se sentía tan só. Ían camiñando pola rúa e, mentres falaban, a xente

sorprendíase porque pensaban que o neno estaba a falar só. O neno xa tiña outro amigo; chamoulle Manolo, como o seu avó. O neno chamábase Pedro, como o seu bisavó. Eles sempre xogaban xuntos. Toda a xente pensaba que o neno toleara, pero Pedro non facía caso da xente porque era o seu amigo, por moi distinto que fose. As cousas non ían cambiar. El quería moito a Manolo.

Nerea Sobral López, 6º

(CEIP de Pontesampaio)

O HOME DE PÉTALOS

Un día, nun campo de flores, só unha era máis bonita: un xirasol. Lucía coma o ouro, tiña perlas ao seu arredor e o seu talo parecía de esmeralda. Pero un día o sol desapareceu e deixou de lucir. Despois veu un forte vento e o xirasol perdeu os pétalos, caéronlle ao chan e xuntáronse formando unha figura humana feita cos pétalos. Ao cabo dunhas horas o home atopou unha aldea. O home de pétalos notou que lle faltaba chispa, alegría, luz… esa aldea estaba apagada. Pouco despois o sol volveu e o home xa sabía por que esa aldea estaba tan apagada: porque a luz do sol non iluminaba o lugar, a xente cría que era de noite e non saía ás rúas. O home de pétalos púxose diante da luz do sol, a brillar; tanto, que a luz do sol reflectíase cara á aldea. Os veciños déronlle as grazas por devolverlles a luz.

Alejandro Prado López, 6º

(CEIP San Martiño de Salcedo)

SanMartiño_home_auga

O HOME DE ACUARELA

Un día, nunha casa da China que estaba abandonada no medio do bosque, había un bote de pintura acuarelable da última vez que pintaran un cadro. O bote quedou aberto por un lado e un día que choveu moito caeron unhas pingas dentro da pintura e, pouco a pouco, foise formando a figura dun home. O home saíu da casa e foi camiñando sen saber a onde nin onde estaba. Unha hora despois atopou a cidade. As persoas pensaron que era un monstro e saíron correndo das súas casas. Un día despois, a xente saíu e descubriron

un camiño de cor. Decidiron seguilo. Ao final do camiño atoparon un cadro que tiña pintada a cidade onde vivían. Todos reflexionaron e pensaron en darlle outra oportunidade a aquel home. Entón, todos viviron felices.

Sonia Abelleira Fentanes, 5º

(CEIP San Bieito de Lérez)

O HOME DE PLÁSTICO

Un día, un neno da India colleu unha botella de plástico. Con aquela botella creou un boneco. Pasaron os días e aquel boneco cobrou vida. A todo o mundo lle daba moito medo, xa que era unha cousa que nunca se vira. Pero a aquel neno non lle causaba o máis mínimo temor. Un día, o boneco soubo que o neno se fora a un orfanato e que el

non podía ir. Pasaron os anos e aquel boneco medrou ata converterse no “home de plástico”. Unha tarde de abril, na festa india da primavera, decidiu saír da casa á rúa. Toda a xente o miraba con mala cara. Pasaron os minutos e o home sentiuse mal e desmaiouse. Ao día seguinte, espertou nunha casa. Ao seu carón estaban unha muller e unha nena. A muller, preocupada, preguntoulle: -Estás ben? -Si. –Contestou o home. Aquel home atopou un sitio onde era feliz.

Selena Rodríguez González, 6º

(CEIP San Martiño de Salcedo)

PonteSampaio_home_auga

O HOME DE NEVE

Nunha vila moi afastada chamada Vila Robledo vivía un neno chamado Adrián. Era alto, albino e moi pálido. Era moi divertido, simpático, aínda que un pouco traste. Xa chegara o inverno e comezara a nevar. Adrián estaba xogando cos seus

amigos e cando se estaba a tirar coa zorra, caeu e, comeu moita neve. Comeu tanta que comezou a ter moito frío. Adrián marchou para casa. Paseaba pola vila pero, ao saudar a xente, ninguén contestaba. Cando o vían, todos fuxían. Ao chegar á casa botouse no sofá e durmiu unha hora. Cando acordou, o sofá e as mantas estaban empapadas e o seu corpo xa non tiña frío. Foi ao baño e mirouse no espello. Do susto que lle deu cando se viu tirou a cortina da ducha. Era un home de neve! De súpeto apareceu a súa amiga Nina. –Nina, non te asustes, pero son un boneco de neve, –dixo Adrián. –Non pode ser! Imos á curandeira, –respondeu Nina. Cando chegaron á curandeira díxolle que non tiña cura, que a xente tería que acostumarse. Ao saír, Adrián dixo –Eu son Adrián e non vos quero facer dano. Só quero xogar cos nenos desta aldea. Serei boa persoa e non serei un traste. Perdoádeme! De súpeto, unhas estreliñas arrodearon o corpo e converteuse nun neno normal. Dende entón Adrián cumpriu a súa promesa e foi moi feliz.

Abril Alves Santos, 6º

(CEIP de Pontesampaio)

O HOME DE LUME

Un día, a principios do verán, un home deixou a súa roupa no tendal. Ía moita calor e nun momento, unha raiola de sol reflectiuse nun cristal, deixando así que as roupas estiveran cheas de lume. Así naceu o home de lume. Sorprendido, saltou á estrada. Cruzaba polo parque e os nenos ao velo saíron correndo coma se fose un fantasma. El seguía andando, parecía que aquela vila estaba deserta, pero a xente estaba toda agochada detrás dunha casa… detrás dunha árbore… ao pouco tempo, atopou un home con elegantes roupas. Víase cansado. Na súa man levaba un cigarro e na outra un chisqueiro. Intentaba prender o cigarro pero o chisqueiro non funcionaba. O home de lume achegou o seu dedo, tamén cheo de lume, ao cigarro. O home ao principio tiña un pouco de medo pero, ao final, decidiuse e deixou achegar o cigarro a aquel dedo, e ao momento, empezou a arderlle a punta. O home de lume marchou mentres que o outro seguía a míralo sorprendido. Estaba preto dunha fonte de cristal onde os nenos bebían. El quixo beber tamén, pero a fonte secou coa súa presenza. Os nenos miraban enfadados e tristes. Ninguén o quería. Pronto se fixo de noite. A rúa estaba escura, os farois apagados pero, por onde el andaba, a rúa iluminábase. Viu a un grupo de persoas con roupas rotas e caras sucias. Estaban arredor duns bidóns de aceite, intentando prender lume. Un home dos que estaban alí, ao velo, foi correndo onda el. Fora a única persoa que non lle tiña medo. O home de lume, entusiasmado, foi andando ata o bidón e meteuse para así poder axudalos a quentarse.

Marta Alonso Montoto, 6º

(CEIP de Pontesampaio)

Seguide a ler para descubrir máis historias!

Ler máis…

MICRORRELATOS

15 Xuño 2016

IMG_3145

Estas  narracións moi breves de estructura, pesronaxes e ambientes esquemáticos precisan non só de autores intelixentes senon de lectores activos. Velaquí algúns exemplos escritos polos alumnos e alumnas de 6º do CEIP  Santo André de Xeve.

 

Cando comía aquela carne, sabíame a aventuras, tardes no río… a corte de Roque estaba baleira.

Sofía Filgueira, Raquel Castro e Irene Morgade

 

O seu soño era voar. Cando o conseguiu, comprendeu que non o necesitaba. O que andaba a buscar sempre o tivera alí abaixo, na terra, na casa, no seu mar.

Nicolás

 

A tele enfermara aquela semana. María estaba frustrada. Sen a tele, por fin era libre.

Raquel e Irene

 

Cando chegou, descubriu que a súa mellor viaxe sempre estivera nela!

Alicia Quintillán, Iria Fariña, Alba Begines e Carla Otero

 

Un pescador atopou moito ouro e puxérase feliz. O tellado novo baixou polo río!

Nicolás Filgueira, Jorge Martínez e Cristina Buceta

Ler máis…

PONTECIENCIA: PLANTAS EN MOVEMENTO Á PROCURA DA LUZ E DA TERRA

15 Xuño 2016

pontenciencia 2016_BA III Feira da Miniciencia reuniu na Escola de Enxeñería Forestal a máis de 300 escolares que participaron nos obradoiros de formación no método científico e, canda eles, as familias que se sumaron a esta iniciativa do Concello de Pontevedra e da Universidade de Vigo, financiada parcialmente pola “Fundación Española para la Ciencia y la Tecnología”. Porque Pontenciencia achéganos á ciencia dende a proximidade, invítanos a experimentar e contribúe a seguir educando fóra das aulas.

O medio ambiente forma parte -xunto coa saúde- dunha das áreas de traballo de Pontenciencia, que tamén abrangue, por un lado, a cidade, a contorna e o medio urbano; e por outro, a cultura e o patrimonio. Un proxecto sobre a natureza, titulado “Os sentidos das plantas”, gañou a pasada edición. Os seus artífices foron escolares de 5º curso do CEIP San Martiño.

Teñen sentidos as plantas? Poden percibir os cambios que pasan ao seu arredor? Que estímulos captan? Cara a onde medran os talos e as raíces, e por que razón? Estas foron as preguntas que se fixeron estes aprendices de científicos, partindo dunha hipótese inicial: as raíces das plantas medran cara ao centro da Terra, e os talos crecen cara á luz. Para poñer a proba a súa teoría, desenvolveron dous experimentos sobre gravitropismo e fototropismo.

EXPERIMENTO 1

Sementes zip (gravitropismo)pontenciencia 1

Despois de poñer a remollo unha ducia de sementes de faba, repartíronas en catro bolsas plásticas de peche hermético nas que previamente introduciran toallas de papel absorbente humedecidas con auga: na primeira bolsa as sementes tiñan o fío cara arriba; na segunda cara abaixo; na terceira miraba á esquerda; e na cuarta, á dereita. Pechadas as bolsas, rotuláronse con frechas indicando a dirección das sementes e, por último, pegáronse sobre cartolinas nas que se marcou a posición das fabas, que quedaron preto dunha fiestra. Entre os días 3º e 12º do experimento, observaron en que dirección crecían as raíces e anotaron os cambios.

Resultado:

pontenciencia 3Todas as raíces empezaron medrando na dirección que marcaba a súa frecha na bolsa. As únicas que comezaron botando raíces cara abaixo foron as que se plantaron co fío nesa dirección “porque esa é a zona pola que sae sempre a raíz das plantas”. Ao cabo duns días, todas as raíces que non crecían cara abaixo cambiaron de dirección, cara ao centro da Terra. “As raíces das plantas son capaces de detectar a forza da gravidade terrestre e por iso medran sempre cara abaixo, independentemente da posición na que caian as sementes”, determinaron os escolares.

EXPERIMENTO 2

Na procura da luz (fototropismo)pontenciencia 2

Despois de poñer en remollo un grupo de sementes de faba, preparouse unha caixa de cartón con tres compartimentos: nos dous laterais puxeron un obstáculo cun burato en cada un, mentres que no espazo central non se puxo ningún.

Resultado:

Nos días sucesivos observaron a dirección na que medraban as plantas: as dúas plantas do compartimento esquerdo comezaron crecendo cara á dereita “para superar o primeiro obstáculo e despois cambiaron de direccpontenciencia 4ión e creceron cara á esquerda en dirección ao burato do segundo obstáculo e ao oco da saída da caixa”; as dúas plantas do compartimento central creceron sempre cara arriba “porque a luz entraba pola parte superior e non había obstáculos”; as dúas plantas do compartimento dereito comezaron crecendo cara á esquerda “para superar o primeiro obstáculo e despois cambiaron de dirección e creceron cara á dereita en dirección ao burato do segundo obstáculo e ao oco de saída da caixa”. Isto permitiulles reflexionar sobre a capacidade das plantas para detectar a luz e medrar cara a ela “porque a necesitan para poder realizar a fotosíntese e fabricar o seu alimento”.

CONCLUSIÓNS:

“Os resultados amosaron que a nosa hipótese era acertada”, expuxeron os artífices desta experiencia, “porque todas as raíces medraron cara abaixo, en dirección ao centro da Terra, e todos os talos creceron en dirección á luz salvando os diferentes obstáculos”. Entre as súas conclusións, o equipo destacou en primeiro lugar que coas investigación realizadas aprenderan a “traballar en equipo”. Tamén valoraron ter coñecido como se aplica o método científico para levar a cabo novas investigacións no futuro, e empezar a manexar programas informáticos de procesamento de textos e de datos, ademais de aprender moito sobre as plantas. Asimesmo, tomaron nota dos fallos cometidos durante o proceso, como que na última fase do experimento sobre fototropismo as plantas morreron debido ao exceso de rego. Por último, suxeriron ampliar a investigación cunha variante do experimento sobre gravitropismo que consistiría en introducir as sementes en bolsas co fío cara abaixo e, a medida que fosen medrando as raíces, xirar as bolsas 90° cada certo tempo “para comprobar se as raíces cambian de dirección e volven medrar cara abaixo”.

PONTENCIENCIA 2016:

Presentacións das investigacións realizadas nas escolas, propostas didácticas sobre robótica ou curtametraxes sobre divulgación científica conformaron a sección “Ciencia no Cole”, que tamén incluíu un laboratorio sonoro de música electrónica, unha exposición sobre morcegos, obradoiros sobre ciencia e cociña, e actividades divulgativas sobre o declive dos polinizadores, a importancia das legumes e as propiedades da auga, entre outras temáticas. A programación completouse co apartado “Ciencia en familia”. O Cartafol do Lérez do próximo curso informará sobre o proxecto de investigación gañador do Premio Pontenciencia 2016 á mellor experiencia.

pontenciencia nuevo

A CIDADE DOS NENOS

15 Xuño 2016

cidade dos nenos

Unha das iniciativas que fai de Pontevedra “a cidade dos nenos” é o Camiño Escolar, un proxecto de educación viaria integral que favorece que os nenos e as nenas de Educación Primaria acudan á escola camiñando sen compaña de adultos. Na súa posta en marcha implicáronse moitos sectores sociais: nais e pais, profesorado, asociacións de veciños, comerciantes, servizos municipais, voluntariado…

Ao tempo que a infancia se educa no cumprimento das normas, no respecto ao medio ou na responsabilidade, e que mellora a súa condición física, o Camiño Escolar redunda na consecución dunha cidade máis solidaria, cohesionada e participativa.

Cada neno e cada nena ten que aprender no seu seo familiar o camiño dende a casa á escola, e viceversa. O Concello de Pontevedra proporciona asistencia para axudarlles a cruzar as rúas nas principais interseccións de vías. Ao longo dos itinerarios hai establecementos comerciais sinalados cun distintivo nos que os rapaces e rapazas, en caso de teren calquera problema, poden entrar para recibir a atención que precisen. Os responsables deses locais foron instruídos para actuar neses casos, contactando co colexio ou coa Policía Local.

 Tendo en conta que as nais e pais –ou titores/as- son o exemplo a seguir polos nenos e nenas, o
proxecto apela á súa colaboración e fai extensiva a petición a toda a comunidade escolar, para que se impliquen no cumprimento das recomendacións sobre seguridade vial.

Co Camiño Escolar, o profesorado conta cunha importante ferramenta educativa que lle permite ir formando un alumnado máis autónomo e responsable, co que supón na mellora da práctica formativa.

 Impulsores deste proxecto, os axentes da Policía Local son un piar fundamental dos Camiños Escolares pola súa presenza nas rúas, pola súa xestión no Centro de Control do Tráfico vixiando o correcto funcionamento do tránsito na entrada e saída das escolas, e pola formación que ofrecen en materia de educación viaria.Maquetación 1

Están adheridos a este programa todos os centros escolares do casco urbano, agás o CEP Marcos da Portela. O Camiño Escolar de Monte Porreiro é o único en toda España no que a xestión depende directamente da veciñanza do barrio, da AMPA e da dirección do centro educativo. No caso do CEIP A Carballeira, en Lourizán, a falta de Camiño Escolar aplicáronse medidas de calmado do tráfico.