Así de interesados se mostraban os escolares do CEIP Froebel ante o novo número de O CARTAFOL DO LEREZ, unha divertida maneira de rematar este curso e de dar a benvida ás merecidas vacacións. Dende Kalandraka queremos desexarvos  a todos e todas un feliz verán.

Ah¡, e seguide lendo para ver máis imaxes.

Tamén dispoñible para descargar en formato PDF na barra lateral.

Alumnos e alumnas de 5º e 6º de Educación Primaria do CEIP Santo André de Xeve participaron neste novo número do CARTAFOL cunha divertida e orixinal proposta. Provistos de tesouras e cola, estes fantásticos xornalistas crearon novos titulares a partir das cabaceiras da prensa diaria. Velaquí unha mostra:

Redacción Xeve. O AVE é un tren que corre coma un paxaro. Como ás veces van moitos nenos e nenas no tren, decidiuse crear escolas infantís para que, mentres viaxan, poidan estudar e aprender. É unha boa noticia.

Ana María Prado Gómez, 5º.

Redacción Xeve.O goberno di que Betanzos é de Asturias. Non sabemos que pasará. Quérena porque hai unha terra “moi fértil”. Nas ecolas non o van permitir. Están recollendo sinaturas por toda Galicia. En Asturias están de acordo niso; queren esa terra, eles tamén loitan por ela. Un neno na escola do CEIP Santo André de Xeve fai unha declaración:

-Non pensamos en perder unha terra tan querida.

Mañá ás 13:00 o alcalde da Coruña dará unha charla aos coruñeses; tamén está pensando traer xente de toda Galicia. Ata os galegos que viven no estranxeiro. Non o van consentir.

Andrea Sartier Solla, 5º.

Redacción Xeve. O demo fixo un negocio coa Nasa e díxolle: se non me dades un cohete o sábado ao inferno, imos destruir a Nasa. Os negociadores fixeron o trato con el porque tiñan moito medo. A maioría da xente quere cerrar o trato canto antes mellor, pero non entenden por que o demo quere un cohete. A maioría da xente pensa igual que o presidente, que se quere mudar do país. Aínda que o demo non está de acordo co seu amigo, outro demo terrorífico, porque o seu amigo non quere un cohete, que quere unha nave. A algúns nenos parécelles divertido porque nunca viran un demo, pero os pais dinlles que isto non é ningunha diversió, que lles pode destruir todas as casas que estean cerca da Nasa.

Nicolás Crespo , 6º.

Redacción Xeve. O novo campamento de Arte da Coruña, situado ao lado do campo de fútbol Riazor, ofrece diversas actividades lúdicas, que se comezaron a facer en familia, ou acompañados por un guía, que lles pode ensinar os distintos cadros do museo, o seu taller artístico e algunhas das súas fontes de inspiración. O encargado do museo asegura “que esta será unha gran fonte turística para A Coruña e que vale a pena visitalo, posto que é moi divertido”, e que os rapaces máis pequenos, se queren, poden quedarse na gardería do centro, debuxando, xogando ou vendo as diferentes películas infantís que hai.

Rubén Collazo, 6º.

Os alumnos do CEIP Froebel veñen de realizar unha fonda investigación sobre algúns dos topónimos, ou nomes de lugar, de Pontevedra e poden mostrarnos por fin o resultado desta investigacións. Nesta segunda entrega dos topónimos novos poderemos encontrar fermosas historias descubertas no obradoiro de escrita creativa que a editorial Kalandraka desenvolveu dentro da campaña de animación á lectura O Cartafol do Lérez, organizado pola Concellería de Educación do Concello de Pontevedra.

O REPÍO

 Había unha vez uns paxariños que piaban dúas veces ao día. Os cidadáns querían gozar máis deses armoniosos píos. Un día un cidadán decatouse de que en Galicia piaban máis os paxaros. Entón, decidiron facer as maletas e marchar. Ao chegar, nada máis oír ese “píos” alegráronse e quixeron quedar para sempre. Pero en dous días fartáronse e decidiron volver á súa terra. Despois nomearon a súa terra “O Repío”.

Constantino Manuel Fuentes

VIVA MARGARIDA

 Había unha vez unha nena que era moi boa con toda a xente. A súa cidade non tiña nome. Pero un día moi triste… enfermou. Non se sabía cal era a súa enfermidade. Todos querían axudala. Déronlle cartos, fixéronlle a comida, etc…

Despois dun tempo, curou.

Todos celebraron unha festa e chamáronlle á cidade:

VIVA MARGARIDA!!E dende entón todos intentan ser como Margarida e axudar á súa cidade.

 Irene D. D.

O QUINTO EURO

 Hai moitos anos a xente estaba buscando nun sitio algo de diñeiro. O que pasou é que buscaban moedas, pero sempre encontraban billetes de cinco euros. Estaban fartos dos billetes, así que decidiron facer unha terra soamente cos billetes. E así o fixeron: as casas estaban feitas de diñeiro, as árbores sacaban billetes, a comida tiña forma de diñeiro… Pero faltaba algo! Faltaba o nome. Pensaron e déronse conta de que o billete de cinco euros era o quinto euro, así que o chamaron… O Quinto euro!

 Belén Fernández Rodríguez.

O CARBALLO DO LAZO

 Era un home que quería vivir nunha zona sen habitar, pero cando chegou encontrouse cun gran carballo cun pequeno lazo e pensou, isto xa debe estar habitado; así que foi a buscar a persoa que vivía alí, pero buscou e buscou e non a encontrou, e dixo: -pois quítolle o lazo á árbore e fago unha casiña. Ao día seguinte volveulle a parecer o lazo á árbore, e o home enfadouse e fixo garda coa súa forquilla ata que de sorpresa pasou por alí Carapuchiña Vermella! Co lobo! E puxo o laciño outra vez no carballo. O home díxolle de repente:-Quita iso de aí, aquí vivo eu e ti lobo, seime o voso conto. Ti vas comela.

E dixo o lobo:

-Non, non, eu estou facendo unha reportaxe.

-Logo farei un conto de isto.E dixo o granxeiro –está ben, pero fóra da miña propiedade.

E de aí o lobo fixo un conto co que se fixo rico e el no conto fíxose malo, o que el quería. 

Marcos Crespo dela Vega.

Baixo a atenta ollada de Julio Castela,  Concelleiro de Educación do Concello de Pontevedra, o alumnos do CEIP Froebel realizaron un concienzudo traballo de investigación sobre algúns dos novos topónimos que apareceron en vellos documentos e que en breve pasarán a formar parte da toponimia local. Un novo obradoiro de escrita de Kalandraka Editora para O Cartafol do Lérez.

Estes audaces investigadores nos presentan hoxe o resultado da súa investigación que tamén poderedes ver na edición en papel de O Cartafol do Lérez. Estade atentos e non perdades detalle destes novos lugares, quizais vós mesmos poidades descubrir novas e fantásticas aldeas. Polo de agora ollade estas que hoxe nos presentan:

 A BOTA

 Fai moito tempo, había unha aldea na que todos os seus habitantes ían descalzos, porque non sabían o que eran os zapatos. Un día, chegou un señor que levaba “algo raro” nos pés. Todo o mundo lle preguntaba a aquel home que era aquilo. El contestoulles que se chamaba “bota”. Ademais, contoulles como se fabricaban. A todos os habitantes lles gustou a idea e comezaron a construír as súas botas. Por iso decidiron cambiarlle o nome á súa aldea. Pero un día chegou unha nena que non levaba botas, xa que levaba tenis. A todo o munod lle gustou a idea. Ben, a todos non. Agora, para saber se estás en A Bota, hai que fixarse no calzado dos seus habitantes, non hai máis que botas e tenis. Todos os días hai manifestacións de xente que quere manter o nome ou cambialo a “Os Tenis”.

 Marta Rúas Fernández.

 SAN AMARGO

Hai moitos anos ocurriu unha historia moi interesante que vos vou contar: como se descubriu o azucre. San Amargo era unha pequena cidade onde todo era amargo: a comida era amarga, as persoas eran amargas… Un día un home que pasaba pola rúa encontrou un sobre de azucre. Chamou a todos os veciños que estaban moi sorprendidos porque non sabían o que era, por iso cada persoa tomou un pouquiño e encantoulle. Pasaron uns segundos e como o sobre de azucre lles encantara quixeron dicirllo ao alcalde. O alcalde probou o azucre e quixo saber a receita. Pasaron días ata que o conseguiu. Ninguén o podía crer, entón o alcalde construíu unha fábrica e de aí descubriuse o azucre.

Andea Martínez Buceta.

CARAMELOS

Fai moitos anos, nunha aldea, os cidadáns tiñan moita fama grazas a que a aldea era a que máis doces tiña. Un bo día foronse acabando os doces e o rei propuxo ir buscar máis. Os aldeáns aceptaron e foron buscalos, e por iso se chama Caramelos. Por esa época a aldea era a que máis caramelos tiña.

Mélodi Mª Otero Souto.

PILA VERDE

Hai moito tempo, eu nin sequera nacera, meu avó, que era moi novo, mandábanlle ir sempre comprar: a comida, libros… O que pasaba era que tiña que ir unha e outra vez, porque non tiña idade para coller todas as bolsas dunha soa vez. El sempre quería facer outras cousas. Faláronlle unha vez dunha pila (de sabor a fresa) que se comía, podía ser moi forte, máis alto e coas chaves dun coche no que podes levar a compra a casa. A pila encontrábase nun paquete de galletas, que especialmente odiaba. Despois de moito comer encontrou a pila, verde, o do sabor a fresa era mentira, pero o que máis lle interesaba, é dicir, as chaves, si que era verdade. Desde ese momento sempre que vou xunto ao meu avó a esa tenda, chamámoslle Pila Verde.

Raúl Rodríguez González.

Estade atentos, novas sorpresas sobre a toponimia nos agardan nos vindeiros días.

Os alumnos de quinto curso do CEP Marcos da Portela, presentan desta volta a última achega ao pasado lendario de Pontevedra grazas á profunda investigación que levamos a cabo para O Cartafol do Lérez e guiados por Alberto Barreiro, monitor de Kalandraka Editora, nesta nova aventura promovida pola Concellaría de Educación do Concello de Pontevedra.

Novas historias, novas lendas sobre os elementos artísticos e arquitectónicos da nosa cidade que hoxe nos presentan para que todos poidamos saír a dar unha volta por Pontevedra e volver a descubrir a nosa cidade, os seus recunchos máxicos, as historias que hai detrás dos seus muros. Saíde a dar unha volta, imaxinade novas historias e enviádenolas. No entrementres, botádelle un ollo a estas que nos ofrecen os nosos investigadores.

Conta a lenda que este animal fantástico viu de moi lonxe ata Pontevedra en busca de animais coma el, pois pensaba que na beira do río poderían atopar un lagar fermoso para vivir.

Pasou moito tempo saltando de tellado en tellado na procura dos outros animais da súa especie.

Un bo día, atopounos, pero eles non querían irse con el porque onde vivían os coidaban moi ben.

Por esta razón, decidiron facer unha estatua que o recordase. Din que todas as noites berra furioso sobre o tellado onde se atopa.

Amanda Torres Vargas

Conta a lenda, que hai moito tempo en Pontevedra, no museo, había unha figura de cinco persoas bailando. De fondo tiña como se fora terra recén labrada. No centro bailaba unha muller que era a gobernadora de Pontevedra, e a demais xente ao seu arredor eran os fillos dela.

Cando eu fun visitar o museo e mirei aquela figura, gustoume moito. Entón, ao día seguinte levei aos meus fillos e non lle gustou. Eu fixen unha figura parecida e leveina ao museo. Tanto lles gustou que quitaron a outra figura e puxeron a que eu fixera. Déronme duas centas pesetas para min.

Andrea Martínez Martínez

Había unha vez, hai moito tempo, na Pontevedra antiga, un señor chamado Luís Enrique de Bastos. Este señor descubrira unha torre no medio da Ría de Pontevedra, construída polas xentes do Imperio Xermano. Luís Enrique avisou a toda Pontevedra, e, todos xuntos, loitaron contra os xermanos. Ao final Luís Enrique foi asasinado polo máis leal dos xermanos. Pero grazas ao seu aviso Pontevedra conseguiu eliminar aos invasores.

Adrían Tesouro Sánchez

Hai moitos anos en Pontevedra existiu un pirata chamado Benito Soto. Era moi perseguido en Pontevedra porque era un asasino en serie. Os ingleses tamén querían matalo, pero Benito Soto era moi listo e moi dificil de atrapar. O pirata foi atrapado e asasinado polos ingleses. E para recordalo fixeron esa estatua en Pontevedra.

Roi Iglesias Vicente

Conta a lenda que hai moito tempo na aldea de Pontevedra, un gandeiro chamado Xosé tiña seis cabras. Unha mañá calquera, madrugou para muxir as súa cabras pero levou unha sorpresa, as cabras non estaban!

Xosé, desesperado, buscou e buscou as súas cabras. Por fin es encontrou, pero estaban presas en gaiolas ao lado dunha casa enmeigada. O gandeiro entrou na casa e unha voz estridente enxordeceuno dicindo:

-Se non me entregas as túas cabras morrerás antes de que o poidas imaxinar.

-Non, nunca che darei as miñas cabras- dixo Xosé.

Ao día seguinte o gandeiro empezou a encontrarse moi mal. De súpeto, un señor colleuno e inexplicablemente convertiuno en pedra. Dise polas aldeas de Pontevedra que o da casa enmeigada segue a roubar cabras, pero, para que? Por que? Aínda é un misterio…

Linda Victoria Percincula Martínez.

Había unha vez hai moito tempo un señor en Pontevedra. Era un señor de moita barba, había moitos anos que a deixara medrar. Desde pequeno sempre lle gustou ler e chegou a ler tanto que se fixo moi sabio. A xente non sabía ler. Algunha xente viña a xunta del e gustáballe o que el lles lía, e as convidaba a cear. En canto el empezou a falarlles, á xente gustoulle como era.

Entón, a xente decidiu facer unha estatua na súa honra.

David Miguélez Cao

E agora saíde, saíde, e buscade estas fermosas historias que se esconden na vosa cidade. Moita sorte.

Os alumnos do CEP Marcos da Portela que participaron nesta campaña de animación á lectura promovida pola Concellaría de Educación do Concello de Pontevedra, e baixo a ollada atenta do equipo de Kalandraka Editora, seguen a nos mostrar importantes e interesantes descubrimentos sobre o pasado lendario da nosa vila pontevedresa.

Nesta ocasión, novas historias sobre máis elementos do noso patrimonio e legado arquitectónico e artístico da cidade. Non apartedes os ollos destas historias e despois saíde a buscar pola zona histórica de Pontevedra, quizais novas intrigas e vellos relatos cheguen aos vosos oídos.

Cando era moi cativo, o meu avó contoume unha historia de dous cans moi importantes. Perteceron a un cazador. O cazador era moi admirado pola súa experiencia no seu oficio. Un día foi cos cans ao monte e apareceu un oso moi grande, e quedou asustado, máis nese momento, os cans lanzáronse contra o oso e vencérono. Para levalo de volta fixáronse nunha estrela fugaz e fixéronlles unha estatua coa estrela.

Neizam Rey López

Hai moito tempo había un señor que se esforzaba moito e axudaba aos demais.

Por exemplo, contan que unha vez fixo un libro moi interesante, tratábase dun libro que curaba infermidades dos animais. Era moi útil. Pasou un ano, e viu unha peste moi grande, e empezaron a enfermar os animais todos. De súpeto acordaronse daquel libro para curar as enfermidades dos animais.

A xente foi chamar ao señor e curou a cada animal. Agradecéronllo. Pasou o tempo e o señor morreu.

A xente sempre o recordaba grazas a unha estatua que fixeron na súa honra.

Adrián Freire Antas.

Un día, mentres paseaba cos meus pais, vimos unha estatua preciosa. Pedinlle ao meu pai que me contara a súa historia. El dixome que si.

 ”Hai moito tempo nun país vivía un pobre campesiño, daba todo o que tiña polos seus irmáns, pero eles non lle facían caso, un día o neno traballando viu algo caer do ceo. Foi correr a ver que había. Cando chegou quedou sorrindo porque viu unha fada. Levouna á súa casa. Cando a fada acordou doulle as grazas por salvarlle a vida e díxolle que pedira un desexo. El díxolle que querería que os seus irmáns lle fixeran caso. Ela díxolle que claro, que si, e tamén fixo unha estatua coa súa cara. El púxose moi feliz e así é como os seus irmáns lle fixeron caso”.

A min gustoume moito e pedinlle que me conte outra máis.

Kautor Khalafi

Seguide atentos os vindeiros días porque nos agardan novas historias sobre a nosa cidade, novos descubrimentos, novas historias sobre outros tempos, sobre heroes e xente singular.

E agora ide e ollade a vosa cidade, escribide as historias que hai detrás das nosas paredes e enviádenolas, estaremos encantados de publicalas.

A cociña das palabras abre de novo as súas portas da man dos alumnos e alumnas de 6º curso do CEP Marcos da Portela. Insirados na obra Sopa de soño…, estes amantes da gastronomía máis creativa achegan aos nosos padais gorentosos menús para comer cos ollos. Bo proveito¡

ENTRANTES

Longaniza de risos

A longaniza de risos faise con alguén que faga rir. Mentres ti ris, o teu compañeiro colle unha cámara fotográfica e sácache fotos. Cando teñas as fotos, pícalas e mételas dentro dunha tripa con pemento picante. Logo, se queres, mételos nun cocido que chamarás cocido alegre. Advertencia: se comes moito pódeche doer a mandíbula ou a barriga.

Albert Melón de la Iglesia.

Pan de millón

Se eres moi rico, colle do teu banco un millón de euros. Lévalos á túa casa e frítelos na ola exprés media hora. Logo, bótalles un pouco de aceite para que non se peguen e un pouco de sal para poñelos no seu punto. Cando remates de facer isto, colle pan de molde e mete o millón en medio do pan (é importante que o millón de euros sexa de billetes de cinco euros, para que o bocata sexa de boa calidade). Advertencia: se probas esta receita pódeste arruinar.

Daniel Saa Carballo.

PRIMEIROS PRATOS

Empanada de choiviñas

Coa masa da empanada ben estirada absorbes ben a choiviña. Despois pola ao sol durante sete minutos e xa queda cocida. Recolles máis choiva do tellado para enchela cun caldeiro e enches a masa cocida. Despois bótaselle ovo asado por enriba e métese nunha bandexa a arrefriar. Sérvese nun paraugas plano.

Este prato pódese comer en calquera época do ano, e para facer un agasallo, sempre queda ben. No verán cómese recén saída do conxelador.

Andrea Veiga Argibay.

Biscoito de setes

Vas á administración de loterías de Monteporreiro e gastas 70 euros en lotería do 7. Fai os exercicios de matemáticas e arrinca os 7 para o biscoito. Colle a cámara! Métete no autobús municipal e tira unha foto a 7 persoas. Písalle o acelerador ao condutor, vai a 77 km/h. Vai á Bonoloto, o que está de lado de casa, tocouche a lotería! Vai a casa da túa avoa e mete o bico que che acaba de dar no peto. Colle unha ola, mete os cartos, os 7 de matemáticas, as fotos dos 7 do autobús e o bico que che dou a túa avoa. Coce todo a 77ºC. Sirve todo nun prato de 7 euros (o que che regalaron por pascua).

Daniel País Macías.

SEGUNDOS PRATOS

Congreso con arroz

Primeiro hai que coller arroz longo, pero hai que ter coidado porque poden pincharte. Para que non te pinches tes que acariñar cada gran de arroz con moito cariño. Despois de ter o arroz ben acariñado hai que quitar do congreso ao presidente e ao líder da oposición e metelos dentro do arroz acariñado. Como o congreso xa está quente, o arroz xa se vai quentando só.

Suxerencias: se queres que o arroz teña sabor a limón, bótalle uns poucos de raios de sol, se queres que pique un pouco, bótalle unha folliña de menta. Así terás o teu congreso con arroz ben cociñado.

Borja Piñeiro Aboy.

Pata á laranxa

*Ingedientes para catro persoas:

- Unhas sabas de franela con estampado de flores.

- Unha pata dunha cama de 1,50 x 2,00 m.

- Un folio pintado de cor laranxa.

- Tinta de boli para acompañar.

*Preparación:

Coller a pata da cama e metela na tixola, fritir durante dez minutos, coller o folio de cor laranxa e untalo na pata, se a pata non que impregnada na cor, coller un rotulador laranxa e pintar laranxas na pata. Así, quedaralle un regustiño a laranxa, e tamén unha boa presentación. Pódeselle botar por enriba tinta de boli, así coa mestura de sabores quedará unha pata multicor.

*Suxerencias:

Servir nun prato con anaquiños de sabas de flores. O viño máis axeitado para acompañar este prato é o viño pinto, (que teña as manchas verdes grandes). Cortar cunha serra (un coitelo non serve).

*Advertencias:

Non comer moito, nin todos os días, ou perigarán as mandíbulas.

Alba Lorenzo García.

SOBREMESAS

Compota de queixas

- Vas a unha clase de primaria, e, quédaste alí un rato. Tes que agardar a que o mestre poña os deberes e alí tes un montón de queixas.

- Abres unha bolsiña e esperas ata que se encha.

- Ao chegar a casa ábrese a bolsiña e bótase nunha pota grande con auga e ponse a ferver 12 minutos.

- Unha vez que as queixas estean tesas e húmidas, bótanselle algunhas hortalizas, ao teu gusto. Eu voulle botar tres pementos vermellos, unha cenoria e un pouco de pirixel. E xa tes unha compota de queixas.

Daniel Rodríguez Havía

Caramelo de abecedario

Para o caramelo de abecedario colle as letras do abecedario porque son de diferentes sabores:

A – amorodo.

B – biscoito.

C – camelia.

D – doce.

E - exótico.

F – fabuloso…

Lidia Rodríguez Rivas.

Granizado de recordos

Para facer o granizado boto recordos conxelados nun bote, machácoos e derretoos con recordos gordos e de sol. Para engadirlle sabores boto recordos de primavera e as cores do verán. Pecho a porta pola noite e pola mañá collo os soños coa man. Collo fotografías dos albums e arrinco o que hai neles. Collo os contos e córtoos e engádoos á cunca coa cinta de vídeo.

Conxelo todo nun recipiente. Expremo as fotos alegres e os vídeos tristes. Para botarlle o zume bótalle un día de chuvia cos sabores alegres e tristes, e temos un granizado para primavera e verán.

Javier Noya Abilleira.

…E PARA BEBER:

ZumeP3

O zumeP3 faise de diferentes formas:

Primeiro: colle un espremedor con tres laranxas.

Segundo: esprémeas.

Despois, podes elixir o tipo de música. Por exemplo, se queres música rock, deixa moitas pepitas, e conseguirás, despois de bebelo, escoitar aos Rolling Stones na túa cabeza. Se queres escoitar a Lady Gaga, deixa moita pulpa; e se queres a Mozart, cola o zume para que quede sen nada de pulpa ou pepitas.

*Consellos:

- Facelo escoitando música. Servilo nunha xerra cunha corchea debuxada.

Coller laranxas da árbore do teu tío ou avó.

Natalia Suárez Muíños.

Os alumnos do CEP Marcos da Portela veñen de realizar un enorme traballo de investigación no que nos presentan as orixes dalgúns elementos arquitectónicos e artísticos da cidade de Pontevedra. Estes novos investigadores de quinto curso de primaria presentan o seu traballo grazas a O Cartafol do Lérez, promovido pola Concellaría de Educación do Concello de Pontevedra e desenvolvido por Kalandraka Editora.

Non deixedes de marabillarvos con estes fantásticos relatos e despois saíde a botar un ollo á vosa cidade, quizais poidades atopar estes elementos pétreos e mesmo algún novo que quen sabe, quizais agoche outra fermosa historia destrás das súas pedras.

Na aldea de Pontevedra vivían moitas persoas ata que viu un home, dun sitio descoñecido, non sabía de onde era, pero trouxo un segredo con el para a aldea. O segredo era unha estatua de pedra. Era o león con ás para protexer a aldea dos inimigos. As persoas estiveron protexidas dos inimigos dos romanos con aquel león con ás.

Fouzia El Hamdaovi 

Hai moito tempo existía un famoso carciceiro que vivía nunha aldea chamada Pontevedra. Toda a xente coñecía a Manolo, que así se chamaba o famoso carniceiro.

Manolo quería recorrer todo o mundo en busca doutro carniceiro que fixera un cordeiro tan bo e tan famoso coma o del.

Manolo marchou a Francia e alí encontrou un carniceiro moi bo, e competiron. A quen gañara faríanlle unha estatua en Francia e outra en Pontevedra.

A competición empezou. O contrincante de Manolo tiña unha carne moi boa pero o cordeiro de Manolo era mellor e gañou.

O contrincante de Manolo foise a outro lugar para conseguir o que alí non conseguira, ser o mellor.

En Pontevedra fixeron a estatua de Manolo e tamén en Francia. A estatua aínda está alí.

Paula Camiña Filgueira

Fai moito tempo, en Pontevedra, esta peza milenaria era usada para enterrar aos mortos.

Esta era a tumba que se usou para enterrar a Deimon, o xeneral do exército de Pontevedra na antiga era.

Este xeneral estivo retido no cárcere durante sete anos, ata que logrou escapar.

A súa vinganza consistiu en destruír a todos os que o retiveran.

Finalmente morreu e foi enterrado con esta peza máxica, para descansar en paz.

Pero, logrouno?

Diego Blando Amoedo.

Non deixedes de seguir esta interesante sección xa que nos vindeiros días seguiremos a publicar máis interesantes descubrimentos realizados polos nosos eficientes investigadores.

A tradición oral ten tamén o seu espazo no CARTAFOL. Nesta ocasión, foron os alumnos de 6º A do CEP Marcos da Portela os que, partindo de diferentes exemplos do cancioneiro galego, crearon novas coplas que a continuación vos presentamos. Lédeas con atención e se tedes unha pandeireta a man…cantádeas¡  Se queredes enviarnos o resultado, con moito gusto o publicaremos.

O río de Pontevedra

ten catro peixes dourados,

cando os peixes van nadando

as ondiñas van bailando.

                                                     Creación colectiva.

Agora que veu o vento

lévame as flores todas,

levoume a miña roseira

e quedaron só as pólas.

                                                                 Nicolás Gil Grandal.

Nesta Pontevedra nova,

amigos hei de buscar,

ou na praia ou no centro,

eu tereinos de atopar.

                                                             Pablo Ferrín Lorenzo.

Esta frautiña que toco

douma a túa filliña,

heilla de volver mañá,

ao vir da Ferreiría.

                                                Yaisa Pousada Iglesias.

Se che dixeran quen baila

ti nunca o saberías,

pois si que son coñecidos,

pero non da túa vila.

                                                                              Miryam Garrido Santiago.

Ás once fun a Santiago,

á torre da catedral.

Ai! Que altiña que che estaba

Coas súas belas campás.

                                                                     Lourdes Castro Toucido.

A frautiña toca ben,

e o aire dálle o son.

Os rapaces que a sopran

eles de Santiago son.

                                                                           Carlos Fortunato Segade.

As árbores de Galicia,

cando moven as súa pólas,

entran as follas na misa

e parecen que están tolas.

                                                                        Laura Barros Garrido.

Para debuxar unha planta

para debuxar a paisaxe,

sempre houbo un bo grupo

que o facía sen cansarse.

                                                        Pablo González Vidal.

Estamos todos no paro,

non podemos aguantar máis,

como non se solucione

traballaremos moito máis.

                                                                          Aitor Agudo Lameira.

Déronme un xersei de lá

e quen mo dou foi ao mar,

era a cousa máis feitiña

que eu nunca tiven na man.

                                                                                    Melanie Fontases Pazos.

Quen serán aqueles mozos

que veñen pola subida,

son nenos de Cotobade

que veñen pola avenida.

                                                               Iván Cubela Fernández.

Se queres ir vai cear,

se queres ir vai agora,

despois non vaias falar,

que a churrascada n’é boa.

                                                                              Iván Graña Montes.

Pero esta non era  a primeira vez que estes novos xograres partían da tradición para crear novos contidos. Velaqúi a fermosa Cantiga dos Maios coa que recentemente gañaron  un premio no certame organizado polo Concello de Pontevedra.

Vinde nenos, vinde nenas,

a primavera convida,

a gozar todos moi ledos,

dos maios na Ferrería.

O aire agardou impaciente

a marcha do longo inverno

para peitear esta maio

de finísimos cabelos.

Nace espida a mañá,

nace fraxil o silencio

cada raiola un sorriso,

cada palabra un alento.

Xa sorrín as cores todas,

de cadro tan pintoresco,

o branco, tamén o rosa,

o verde mailo amarelo.

A coroa e mailo maio

sonche parella de feito;

que gusto dá velos xuntos,

forman un dúo perfecto.

Quen lle dera a Picaso,

que lle dera a Dalí,

ser eles os creadores

dunha estampa tan feliz.

Unha ollada que se estende,

unha voz que é colectiva,

un cántico á natureza,

un compromiso coa lingua.

Dende o CARTAFOL só podemos dicir: NORABOA¡